Gömnitzer Turm, Historyczna wieża w Süsel, Niemcy.

Wieża Gömnitzer to okrągła ceglana kolumna o wysokości około 12 metrów i średnicy około 2 metrów, wzniesiona z około 20 000 cegieł na fundamencie z kamieni polnych i przykryta obrobionym kamieniem naturalnym. Pod szczytem znajdują się cztery małe otwory: dwa przeciwległe owalne i dwa okna. Wnętrze mieści 41-stopniowe schody kręcone prowadzące od jedynego wejścia na szczyt.

Drzewo zwane Major, dąb lub buk na szczycie, wskazywało statkom drogę w zatoce lubeckiej, dopóki nie zostało zniszczone przez piorun lub sztorm w 1815 roku. Komenda pilotów w Travemünde zwróciła się wtedy do księcia Oldenburga, władcy księstwa Lubeki, o sztuczny znak morski. Budowę zatwierdzono w 1826 roku, a wieżę wzniesiono w latach 1826/1827.

Wieża nosi przydomek „Major” po drzewie, które zastąpiła, i widnieje w herbie gminy Süsel. Linia między ujściem Harkenbäk a wieżą wyznacza północno-wschodnią granicę historycznego obszaru rybackiego Lubeki.

Odwiedzający mogą wchodzić do wieży od 1993 roku i cieszyć się widokami przez cztery strategicznie umieszczone otwory. Te otwory umożliwiają widoki w różnych kierunkach i pomagają odwiedzającym badać otaczający krajobraz z podwyższonego punktu widzenia.

Nazwa „Major” pochodzi od dużego dębu lub buka, który stał na Gömnitzberg do 1815 roku i służył statkom jako punkt orientacyjny. Po jego zniszczeniu przez piorun lub sztorm komenda pilotów w Travemünde wystąpiła o sztuczny znak morski, a budowę wieży zatwierdzono w 1826 roku. Linia między ujściem Harkenbäk a wieżą nadal wyznacza północno-wschodnią granicę łowisk Lubeki.