Golzheimer Friedhof, Cmentarz i zabytek architektury w Düsseldorfie, Niemcy

Golzheimer Friedhof to cmentarz i zabytek architektoniczny ze ścieżkami łączącymi nagrobki, rzeźby i mauzoleumy w różnych stylach artystycznych z różnych okresów. Teren wykazuje wiele monumentów pogrzebowych, od prostych kamieni po zaawansowane dzieła sztuki, które oznaczają różne epoki.

Golzheimer Friedhof otwarto w 1805 roku jako pierwszy miejski cmentarz Düsseldorfu, zastępując przepełniony cmentarz przy St. Lambertus w starym mieście. Elektror Maksymilian Józef polecił 27 stycznia 1804 roku swemu nadwornemu architektowi Kasparowi Antonowi Huschbergerowi znaleźć teren; wybór padł na prostokątną działkę około dwóch kilometrów na północ od miasta, przy Golzheim, na piaszczystym wzniesieniu nad Renem. Katolicy otrzymali większą południową część, protestanci północną. Cmentarz powiększano w 1816, 1838 i 1869 roku wraz ze wzrostem liczby mieszkańców.

Układ cmentarza nadal odpowiada projektowi Maximiliana Friedricha Weyhego: sieć alejek dzieli teren na osiem prostokątnych pól, a wzdłuż ścieżek rosną lipy. Przepisy pogrzebowe z 1825 r. pozwalały na groby dziedziczne przy żywopłotach otaczających cmentarz; zachowało się ich bardzo niewiele, a większość dawnych żelaznych krat została zdemontowana i przetopiona na materiał wojenny podczas obu wojen światowych.

Teren funkcjonuje teraz jako publiczna przestrzeń zielona otwarta przez cały rok do spacerów i odwiedzin. Ponieważ nagrobki są chronione prawami ochrony zabytków, odwiedzający powinni poruszać się z szacunkiem po terenie.

Cmentarz założono w 1805 roku na prostokątnej działce około dwóch kilometrów na północ od miasta, obok dwumetrowej łachy piasku na Renie, która dawała ochronę przed powodzią i odpowiedni grunt do pochówków. Projekt architekta Johanna Petera Cremera z 1809 roku dwóch domków bramnych w stylu rewolucyjnym nigdy nie został zrealizowany.