St. Gangolf Neudenau, kościół romański w Neudenau, Niemczech

St. Gangolf to kościół romański w Neudenau z wieżą na południowym zachodzie posiadającą trzy poziomy oddzielone zewnętrznymi gzymsami i nawą mierzącą około 11 metrów długości. Budynek wykazuje charakterystyczne proste formy i proporcje typowe dla stylu romańskiego.

Wzmiankowana po raz pierwszy w 1276 roku, gdy klasztor w Amorbach sprzedał ją kapitule w Wimpfen, świątynia utraciła status kościoła parafialnego Deitingen i stała się filią St. Laurentius w Neudenau. Otaczająca ją wieś opustoszała na początku XV wieku. Kościół odnowiono około 1363 roku i restaurowano w 1962 roku.

Malowidła w prezbiterium powstały około 1330 roku, a kolejne do 1500. Przedstawiają Sąd Ostateczny, ważenie dusz przez archanioła Michała i męczeństwa z Złotej legendy, w tym przeszytego włóczniami patrona Gangolfa. Przejście do bocznego chóru zniszczyło część tych malowideł.

Kaplica stoi na wschód od Neudenau na wznoszącym się terenie nad szerokim łukiem rzeki Jagst. Otacza ją stary kamienny mur otwarty na południe szerokimi schodami. Wejście prowadzi przez drzwi w południowej fasadzie wieży, ozdobione podkowami; wnętrze jest niewielkie, a empora zajmuje znaczną część nawy. Z Neudenau można dojść pieszo.

Wejście do kaplicy, w południowej fasadzie wieży, zdobią liczne podkowy pozostawione jako wota przez pielgrzymów przybywających konno; najstarsze pochodzą z XV wieku. Tradycja ta wiąże się z pielgrzymkami do św. Gangolfa, patrona koni, a współcześni jeźdźcy kontynuują ją podczas dorocznych procesji.