Willibaldsburg, Średniowieczny zamek w Eichstätt, Niemcy.

Willibaldsburg to zamek na ostrodze, rozpoczęty około 1353 roku na Willibaldsbergu, grzbiecie o wysokości 464 m n.p.m. nad doliną Altmühlu, na zachód od starówki Eichstätt. Założenie ma około 420 m długości. Długie skrzydło główne ma stromy dach z czerwonych dachówek i dwie wysokie kwadratowe wieże narożne od strony doliny, a po lewej niższą wieżę kwadratową; z przodu wysuwa się potężny kamienny bastion o pochyłych murach. Gemmingenbau, zaprojektowany od 1609 roku przez augsburskiego budowniczego Eliasa Holla, otrzymał dwuwieżową fasadę od 1629 roku dzięki Hansowi Albrechtowi i Martinowi Barbieriemu.

Pierwsza fortyfikacja powstała około 1070 roku, następnie w XIV wieku książęta-biskupi dokonali jej wielkiego rozszerzenia i przekształcenia w rezydencję. Ta przebudowa uczyniła ją główną siedzbą duchowych władców Eichstätt.

Nazwa pochodzi od Willibalda, pierwszego biskupa Eichstätt (ok. 700 – ok. 787), od którego wzięło nazwę wzgórze. Za Johanna Konrada von Gemmingena zamek mieścił ogród botaniczny, którego rośliny opisał kurator Basilius Besler w Hortus Eystettensis z 1613 roku. Odtworzony ogród bastionowy nawiązuje dziś do tych siedemnastowiecznych nasadzeń.

Fortyfikacja jest osiągalna pieszo szlakami wznoszącymi się na zbocze, a pół dnia wystarczy do zbadania całego kompleksu, w tym muzeów. Zalecane są solidne buty, ponieważ stare schody i przejścia są strome i nierówne w niektórych miejscach.

Zrekonstruowany ogród bastionowy Willibaldsburg przywraca Hortus Eystettensis, ogród botaniczny założony po 1595 roku przez biskupa Johanna Konrada von Gemmingena. Jego opiekun Basilius Besler opublikował katalog w 1613 roku, z rycinami Wolfganga Kiliana. Ogród poświęcono ponownie w 1998 roku.