Nikolai Chapel, Ruina kaplicy w Mitte, Hanowerze, Niemcy

Kaplica Nikolai to bezdachowa gotycka ruina w hanowerskiej dzielnicy Mitte, zbudowana z jasnoszarych i beżowych bloków kamiennych. Dwa wysokie ostre łuki z głębokimi profilowaniami otwierają się do pustego wnętrza, w którym na wewnętrznych ścianach widoczna jest czerwona cegła; powyżej wznosi się stromy szczyt z małym prostokątnym otworem i krótką sterczyną. Po prawej niższy odcinek muru zawiera pojedyncze prostokątne okno, a na trawie przed nim stoi ciemna kamienna płyta z rzeźbionymi postaciami i nieczytelnym panelem tekstowym.

Zbudowana w latach 1250–1284 poza murami Hanoweru jako kaplica trędowatych przy Nikolai-Stift, została odnotowana w 1284 roku jako „capella leprosorum extra muros”. Około 1325 dodano poligonalne prezbiterium, w którym zastosowano najstarszy znany mur ceglany Hanoweru. Uszkodzona podczas nalotów II wojny światowej, kaplica została w 1953 roku w dużej części rozebrana pod drogę; prezbiterium pozostało jako pomnik.

Nazwa kaplica św. Mikołaja jest po raz pierwszy poświadczona w 1323 r. jako „capella sancti Nycolai”; burmistrz Christian Ulrich Grupen przypuszczał później, że poświęcenie Mikołajowi z Miry, patronowi żeglarzy rzecznych, wynikało z bliskości ich składu nad Leine. W latach 1859–1864 nowa gmina Nordstadt używała kaplicy do czasu poświęcenia zbudowanego przez Conrada Wilhelma Hasego kościoła Chrystusa 21 września 1864 r. Od 1869 r. kaplica była wynajmowana angielskiej gminie Hanoweru, która sfinansowała jej rozbudowę.

Ruina stoi w dzielnicy Mitte Hanoweru, w rejonie Nordstadt przy dawnej Steintor, na południowym skraju starego cmentarza św. Mikołaja koło Klagesmarkt. Chór pozostawiono jako pomnik, gdy w 1953 roku rozebrano nawę pod drogę, dlatego szczątki leżą przy ruchu ulicznym, a nie w zamkniętym otoczeniu. Epitafia na trawie przed nimi można odczytać ze ścieżki.

Chór kaplicy z 1325 roku uchodzi za najstarszy zachowany budynek Hanoweru. W 1953 roku około 700-letnią kaplicę w dużej części rozebrano, by zrobić miejsce na drogę, a chór pozostał jako pomnik. Epitafia przy kaplicy zachowały się na miejscu.