St. Dominikus, Kościół w Kaufbeuren, Niemcy

St. Dominikus to biały, otynkowany kościół szpitalny w Kaufbeuren z ciemnym, stromym dachem dwuspadowym i wysoką wieżą po prawej stronie, zwieńczoną ciemną, zaokrągloną kopułą. Wieża ma u góry wąskie pionowe otwory, poniżej parę okien łukowych, a niżej małe okrągłe okno. Do korpusu przylega przedsionek wejściowy z własnym daszkiem, a w ścianie bocznej znajduje się okrągłe okno. Ściany boczne i tylna do wysokości 3,40 m uchodzą za najstarszy zachowany mur miasta, romański tuf z XII wieku.

Kaplica dla trędowatych jest tu poświadczona od 1282 r.; dominikanie osiedlili się w 1263 r. i nadali kościołowi patronat św. Dominika. Kościół poświęcono ponownie w 1483 r. po wyburzeniu wschodniej ściany pod gotyckie prezbiterium i wzniesieniu dolnej części wieży. W 1709 r. przebudowano i powiększono go w stylu barokowym, a po I wojnie światowej stał się kościołem pamięci poległych miasta.

St. Dominikus jest otwarty dla katolików i protestantów od 1624 roku. Dziś służy rzymskokatolickiej parafii św. Ulryka i starokatolickiej wspólnocie Christi Himmelfahrt z Neugablonz, gości koncerty duchowe i jest popularnym kościołem ślubnym. Rzeźbiony motyw akantu na dębowych ławach powtarza złocony ornament ołtarza.

Kościół stoi za rzeką Wertach, przed murami starego miasta, obok Siechenhaus, w którym niegdyś opiekowano się trędowatymi. Wieża z zaokrągloną kopułą wznosi się po prawej stronie białej fasady, a przedsionek wejściowy ma własny mały dach. Budynek służy dwóm wspólnotom i jest miejscem koncertów, więc może być zamknięty podczas nabożeństw lub prób.

Pierwsze 3,40 metra ścian bocznych i ściany tylnej uchodzą za najstarszy zabytek budowlany Kaufbeuren: romański mur z tufu wulkanicznego jednonawowej świątyni z XII wieku, później otynkowany. Po zachodniej stronie pod tynkiem zachował się stromy początek dachu tego wcześniejszego budynku.