Pipe organ in Große Kirche, Organy piszczałkowe w Große Kirche, Leer, Niemcy

Organy w Große Kirche w Leer mają od zakończonej w 2018 roku renowacji Hendrika Ahrenda 48 głosów na trzech manuałach i pedale. Dwanaście głosów jest całkowicie lub częściowo historycznych, niektóre z XVI wieku. Szafa z barokową snycerką Albertusa Antoniusa Hinsza (1763–1766) ma dziś dwa pozytywy tylne po lewej i prawej stronie, dodane przez Paula Otta w latach 1953–1955.

Historia organów zaczyna się w klasztorze Thedinga, dla którego Andreas de Mare zbudował prawdopodobnie instrument około 1570 roku. W 1609 roku hrabia Enno III przekazał go wspólnocie reformowanej w Leer, a Marten de Mare przeniósł go do starego kościoła Liudgeri. Albertus Antonius Hinsz przebudował go w latach 1763–1766, tworząc nową barokową szafę, a w 1787 roku Johann Friedrich Wenthin przeniósł go do obecnego kościoła, zbudowanego w latach 1785–1787.

Najstarsze piszczałki pochodzą sprzed 1609 roku, gdy Marten de Mare przerobił je dla wspólnoty reformowanej; dwanaście registrów jest w całości lub częściowo historycznych. W 1787 roku instrument przeniesiono wraz ze zborem do nowego kościoła zbudowanego w latach 1785–1787, gdzie Johann Friedrich Wenthin uporządkował małe piszczałki. Po renowacji przeprowadzonej przez Hendrika Ahrenda w 2018 roku ma 48 registrów na trzech manuałach i pedale i jest największym organem Fryzji Wschodniej.

Organy znajdują się na wschodniej emporze kościoła Große Kirche, zbudowanego w latach 1785–1787; wolnostojący stół gry z przebudowy Paula Otta (1953–1955) jest zwrócony w stronę nawy. Po zakończonej w 2018 roku renowacji Hendrika Ahrenda instrument ma 48 registrów na trzech manuałach i pedale. Warto dostrzec dwie szafy pozytywu tylnego, które Ott ustawił po lewej i prawej stronie organów głównych.

Dwanaście registrów zachowało się w całości lub częściowo z czasów przed 1900 rokiem, w tym piszczałki wykonane przed 1609 przez organmistrza z rodziny de Mare i przerobione w tym roku przez Martena de Mare. W 1917 roku piszczałki prospektowe bogate w cynę o wadze 227 kg oddano na cele zbrojeniowe, a w 1924 zastąpiono je cynkowymi piszczałkami Klassmeiera.