Schloss Nischwitz, Pałac barokowy w Thallwitz, Niemcy

Zamek Nischwitz to rokokowa rezydencja w Nischwitz, w gminie Thallwitz, wzniesiona w latach 1714–1721 według projektu Matthäusa Daniela Pöppelmanna i przebudowana około 1750 roku przez Johanna Christopha Knöffela dla Heinricha von Brühla. Założenie skupia się wokół dziedzińca honorowego, flankowanego dwoma ćwierćkolistymi otwartymi galeriami łączącymi zamek z domami kawalerów; od wschodu zamyka go wieżowy budynek Point de Vue. Knöffel podzielił elewacje wiązanymi lizenami, na zamku malowanymi iluzjonistycznie, a na nowych budynkach płasko modelowanymi w stiuku.

Na tym terenie poprzednio stał dwór szlachty, ale między 1745 a 1750 roku saksyjski premier Heinrich von Brühl zlecił architekcie Johannowi Christophowi Knöffelowi jego transformację w przepiękny zamek rokoko. Podczas Wojny Siedmioletniej budynek został zaatakowany przez wojska pruskie z powodu osobistych konfliktów między Fryderykiem II a hrabią von Brühlem.

Sala ogrodowa i sala balowa zachowały późnobarokowe malowidła ścienne i sufitowe przypisywane włoskiemu malarzowi Stefano Torellemu, przedstawiające sceny myśliwskie i motywy mitologiczne. Podczas grabieży w 1758 r. wyrwano jedynie lustra nad kominkami i na filarach ściany okiennej, dzięki czemu dekoracja rokokowa sali zachowała pierwotny ogólny wygląd.

Zespół jest prywatny i restaurowany etapami, nie jest więc swobodnie dostępnym muzeum. Z zewnątrz widać odnowioną fasadę dziedzińca honorowego, oranżerię, budynki administracyjne i herbaciarnię w parku. Fasadę od strony ogrodu polscy konserwatorzy od początku lat 80. XX wieku w dużej mierze przywrócili do pierwotnego stanu.

W 1758 roku podczas wojny wojska pruskie celowo uderzyły na ten zamek nie z powodów militarnych, ale z powodu osobistych napięć między dwiema potężnymi postaciami politycznymi. To pokazuje, jak walki o władzę na najwyższym poziomie mogły zdecydować o losach pojedynczego budynku.