Heer and Luftwaffe Signals School, Centrum szkolenia wojskowego w Halle, Niemcy

Szkoła sygnałów Heer i Luftwaffe to zespół około 160 budynków wzniesionych w latach 1934–1937 według projektów Ernsta Sagebiela przy Heideallee w dzielnicy Heide-Süd w Halle. W centrum znajduje się plac apelowy, do którego prowadzi wejście między dwoma pawilonowymi wartowniami; po obu stronach stoją dwa duże, czterokondygnacyjne budynki szkolne o trzech skrzydłach, których dziedzińce otwierają się na plac kolumnowymi przejściami. Przyległe koszary General Maercker obsługuje owalna droga garnizonowa o długości około 1,5 kilometra; budynki to proste otynkowane obiekty z dachami czterospadowymi, ułożone na podobieństwo miasta-ogrodu. W dziedzińcu południowego budynku szkolnego urządzono w 2002 roku Ogród Geologiczny Halle.

Szkoła została założona w 1934 roku i pełniła rolę centralnego ośrodka szkoleniowego dla specjalistów ds. radia i sygnałów podczas II wojny światowej. Placówka odegrała kluczową rolę w rozwijaniu zdolności komunikacyjnych sił zbrojnych.

Zespół zaprojektowano jako ogrodowe miasto prostych otynkowanych budynków z dachami czterospadowymi, odmiennych od monumentalnej kamiennej architektury nazistowskich budowli reprezentacyjnych. Teren koszar udostępniała owalna droga garnizonowa o długości około 1,5 km. Na dziedzińcu południowego budynku szkolnego znajduje się założony w 2002 roku Ogród Geologiczny Halle.

Na teren dociera się przez Heideallee w dzielnicy Heide-Süd; owalna droga garnizonowa o długości około 1,5 km łączy obszar koszar, a dwa czterokondygnacyjne budynki szkolne o trzech skrzydłach stoją przy placu apelowym, do którego prowadzą dwa pawilonowe wartownie. W dziedzińcu południowego budynku szkolnego urządzono w 2002 roku Ogród Geologiczny Halle. Część terenu zajmuje dziś osiedle Heide-Süd i kampus Weinberg Campus, dlatego przed wejściem do budynków uniwersyteckich warto sprawdzić dostęp.

Początkowe plany budowy z lat trzydziestych maskowały cel wojskowy jako fabrykę makaronu, aby uniknąć uwagi w okresie ponownego uzbrojenia. Ta strategia ukrywania odzwierciedlała tajny charakter wczesnej niemieckiej ekspansji militarnej.