Protestant church, Coesfeld, Kościół jezuicki w Coesfeld, Niemcy

Kościół św. Ignacego to halowy kościół z czerwonej cegły o sześciu przęsłach, z wysoką środkową fasadą dzieloną pilastrami i pasami jasnego kamienia. Trzy okrągłe okna znajdują się nad ostrołukowym oknem z maswerkiem i kamiennym portalem z reliefem. Niskie ceglane skrzydło z narożną wieżyczką flankuje lewą stronę, a wysokie ostrołukowe okna w kamiennych obramowaniach rytmizują widoczną ścianę.

Kamień węgielny położył 1 maja 1673 biskup książę Christoph Bernhard von Galen; w 1688 dach pokryto łupkiem, a w 1691 ukończono sklepienia — w tym samym roku zawalenie sklepienia prezbiterium zabiło pięciu robotników. Pierwsze nabożeństwo odbyło się w Zielone Świątki 1694, a konsekracja w 1710 po ukończeniu wnętrza przez Johanna Rendelesa. Od 1803 kościoła używali wspólnie katolicy i protestanci aż do 1969, gdy przeszedł na własność parafii ewangelickiej.

Kościół nosi imię Ignacego Loyoli, założyciela jezuitów, którzy wznieśli go od 1673 roku. Od 1803 roku niewielka wspólnota protestancka, licząca około trzydziestu osób, dzieliła go z katolickimi nabożeństwami szkolnymi Nepomucenum; ten simultaneum trwał do 1969 roku, gdy budynek przeszedł na protestantów. Ołtarz główny pochodzi z kościoła franciszkanów w Soest, fundacji biskupa Franza von Fürstenberga.

Kościół stoi w centrum Coesfeld, obok kościoła parafialnego św. Lamberta. Wnętrze to sala o sześciu przęsłach z mocno wysuniętymi filarami ściennymi, na zachodzie empora organowa, a pod nią niska sklepiona kruchta. Warto zwrócić uwagę na ołtarz główny z dawnego kościoła franciszkanów w Soest i ambonę z Erwitte.

Ołtarz główny pochodzi z kościoła minorytów w Soest, ufundowany przez biskupa księcia Franza von Fürstenberga z Paderborn; wyszedł z tej samej pracowni co utracony pierwowzór, ale jest około pięć metrów niższy. Ambona pochodzi z Erwitte. Podczas odbudowy w 1945 r. zamiast ołtarza stał najpierw prosty czarny krzyż.