Eringaburg, grodzisko z epoki żelaza koło Delligsen, Niemcy

Eringaburg to żelazny gród na wschodnim ostrogu Hilsu koło Ammensen, na południe od Delligsen. Jego płaskowyż chroniły strome zbocza na południu i wschodzie oraz około 300-metrowy łukowy system wału i fosy na zachodzie i północnym zachodzie. W lesie bukowym najlepiej widoczna jest fosa o głębokości do 2 metrów; wał, pierwotnie wysoki na 2,5 metra, został przekształcony w czasach nowożytnych.

Stanowisko pochodzi z późnej epoki żelaza, nazwa Eringaburg pojawia się po raz pierwszy w dokumencie kościelnym z 1007 roku. Wykopaliska archeologiczne w 2003 roku wykazały, że prawdopodobnie było czasowo używane do obrony, a nie jako trwała osada.

Nazwa Eringaburg pojawia się po raz pierwszy w opisie granic diecezji Hildesheim zleconym przez biskupa Bernwarda w 1007 roku, zapisana jako „Eringabrug”. Pod koniec XVI wieku rejestr dóbr Greene wymienia „die ammenser Burg” i „die ammenser Burgk”. Miejscowi nazywają to miejsce również Hünenburg bei Ammensen.

Stanowisko leży w gęstym lesie bukowym na ostrodze Hils nad Ammensen, na południe od Delligsen. Fosa o głębokości do 2 m i łukowaty wał są najlepiej widoczne między drzewami; strome zbocza na południu i wschodzie wymagają ostrożności. Nie zachowały się mury ani podziały wnętrza, więc idzie się po samych ziemnych umocnieniach.

Badania z 2003 roku wykonały cztery przekopy przez fosę i nie znalazły elementów kamiennych ani drewnianych; wał, pierwotnie wysoki na 2,5 m, i jego fosa zostały przekształcone w czasach nowożytnych. Na ogrodzonym obszarze 4,1 ha nie znaleziono śladów wewnętrznego podziału, a warstwy znalezisk z pradziejów całkowicie brakują.