Duisburger Stadtwald, Las miejski w Duisburgu, Niemcy

Duisburger Stadtwald to las o powierzchni około 600 ha na wschód od centrum Duisburga, od autostrady A 40 na północy po Bissingheim na południu, z A 3 jako zachodnią granicą. Większość drzewostanu stanowi buk, obok dębów i ostrokrzewu, a nad strumieniami przede wszystkim olchy i brzozy. Cały obszar przecinają znakowane szlaki piesze, a prowadzą tędy również trasy dalekobieżne Ruhrhöhenweg i Neandertalweg.

Duisburger Stadtwald to pozostałość wielkiego lasu cesarskiego ograniczonego Renem, Ruhrą i Düssel. W 1065 roku król Henryk IV podarował las wraz z dworem cesarskim w Duisburgu arcybiskupowi Adalbertowi z Bremy. W XIV wieku prawo użytkowania przeszło na książąt Bergu; las należał do miasta, które udostępniało go ograniczonemu gronu obywateli zwanych Walderben. Książęca stadnina dzikich koni istniała do jej rozwiązania w 1814 roku, gdy ponad 2500 pomocników spędziło stado 260 zwierząt do Angermund i sprzedało je.

Nazwa lasu przypomina jego średniowieczną rolę jako Reichsforst: w 1065 roku las podarowano wraz z Reichshof Duisburg arcybiskupowi Adalbertowi z Bremy. W XIV wieku prawa użytkowania przeszły na książąt Bergu. Mieszczanie zwani Walderben mieli udziały, a ubożsi mogli zbierać chrust i liście oraz za opłatą pędzić świnie na żer. Pięć rzeźb duisburskiej artystki Reginy Bartholme stoi przy Kammerweg, Rundweg, Berg- und Talpfad i Eulenpfad.

Las ma wiele punktów wejścia z parkinkami, a transport publiczny łączy to miejsce bezpośrednio ze śródmieściem. Odwiedzający powinni podążać za oznakowanym systemem ścieżek i zabrać ze sobą wodę i wytrzymałe buty w zależności od zaplanowanej trasy.

Podłoże lasu pochodzi z oligocenu i liczy około 30 milionów lat. Pradawny Morze Północne osadziło tu ił septariowy, a zlodowacenie Saale około 200 000 lat temu dodało żwir, piasek i morenę denną. Na zachodnim skraju wiatry zachodnie wiejące doliną Renu pozostawiły piaski eoliczne.