Kloster Willebadessen, Klasztor benedyktyński w Willebadessen, Niemcy.

Kloster Willebadessen to trójskrzydłowy, w dużej mierze barokowy zespół klasztorny z krużgankiem i kościołem o barokowym wystroju. Kościół i skrzydło wschodnie z salą kapituły pochodzą z trzeciej ćwierci XII wieku; skrzydło południowe rozebrano w 1871 roku. Obecny zespół odzwierciedla stan z XVIII wieku: skrzydło zachodnie jako dom gościnny ukończono w 1713 roku, a budynek ksieni wzniesiono w 1744 roku.

Klasztor założono w 1149 roku z inicjatywy biskupa Paderborn Bernharda I von Oesede przy istniejącym małym kościele; potwierdzenie papieskie nastąpiło w 1183 roku. W 1473 roku, za sprawą biskupa Simona III zur Lippe, przystąpił do zreformowanej kongregacji w Bursfeld, co przyniosło nowy rozkwit i prace budowlane. Został rozwiązany 7 czerwca 1810 roku; kościół klasztorny stał się w 1830 roku kościołem parafialnym Willebadessen.

Klasztor był poświęcony świętym Witusowi, Kosmie, Damianowi i Marii; jego kościół stał się kościołem parafialnym w 1830 r. Nazwa Willebadessen pochodzi od osady, której biskup Bernhard I z Oesede zezwolił w 1317 r. założyć miasto. Dawna kuźnia z 1688 r. mieści dziś Haus des Gastes, a stodoła z 1738 r. służy jako budynek seminaryjny Auslandsgesellschaft Nordrhein-Westfalen.

Miejsce jest dostępne pociągami regionalnymi na stację Willebadessen, a następnie krótki spacer przez centrum miasta. Odwiedzający powinni sprawdzić aktualne warunki dostępu, ponieważ mogą one różnić się w zależności od pory roku i wydarzeń specjalnych.

Relikwiarz św. Wita, w formie przenośnego ołtarza z drewna cisowego zdobionego srebrem i złotem, pochodzi z około 1200 roku i należy do najstarszych elementów wyposażenia kościoła. Części skrzydeł ołtarza głównego z 1521 roku autorstwa Gerta van Loona znajdują się dziś w muzeum LWL w Münster.