St. Magnus, Katolicki kościół parafialny w Rammingen, Niemcy

St. Magnus to biały i bladożółty katolicki kościół parafialny w Unterrammingen, cofnięty od głównej ulicy wśród gospodarstw. Dolna część ma zakrzywioną białą ścianę z ciemnym krucyfiksem w wgłębionej wnęce łukowej; wyżej brązowy dach dwuspadowy z małą lukarną. Po prawej wznosi się wysoka kwadratowa wieża z poziomymi białymi pasami, czterema rzędami wąskich otworów, ciemnymi podwójnymi oknami, zieloną kopułą cebulową i krzyżem.

Parafię przywrócono w 1565 po rozwiązaniu fundacji mszalnej w Mattsies, a w 1598 przeszła do Fuggerów. Ponieważ średniowieczny kościół popadł w ruinę, proboszcz Joseph Anton Germiller wystąpił w 1761 do Monachium o nową budowlę. Architekt dworski Ignaz Prechler sporządził plany, a do budowy użyto 25 000 cegieł z rozebranego zamku Angelberg; prace trwały w latach 1767–1768 i kosztowały 5581 guldenów i 20 krajcarów. Konsekracja nastąpiła dopiero w 1818 roku.

Kościół jest poświęcony świętemu Magnusowi, którego kult kształtował tożsamość parafii od średniowiecza. Obraz ołtarza głównego przedstawiający świętego, namalowany w 1732 roku przez Josepha Antona Hafnera z Türkheim, uchodzi za zaginiony. Parafia należy dziś do wspólnoty parafialnej Mattsies, a kościół znany jest przede wszystkim z barokowego wyposażenia z XVIII wieku.

Omurowany kościół stoi nieco w głębi przy głównej drodze, wśród gospodarstw, a cmentarz znajduje się po stronie wschodniej. Świątynia jest orientowana, a masywna wieża przylega z boku do prezbiterium. Dostęp do wnętrza zależy od wspólnoty parafialnej Mattsies, dlatego przed wizytą warto zapytać na miejscu.

Prospekt organowy z 1775 roku należy do najpiękniejszych w Szwabii. Barokowe wyposażenie kościoła pochodzi w większości z XVIII wieku, a obraz ołtarza głównego ze św. Magnusem, namalowany w 1732 roku przez Josepha Antona Hafnera z Türkheim, uchodzi za zaginiony.