Eckartsburg, Średniowieczne ruiny zamku w Eckartsberga, Niemcy

Eckartsburg to częściowo zachowany zamek na wzniesieniu nad Eckartsbergą, składający się z zamku głównego i przedzamcza. Wchodzi się przez łuk bramny długości 8,2 metra z niszą strażnika, używaną też jako więzienie. Zamek główny ma bramę długości 10,4 metra i szerokości 2,8 metra, z murami grubymi na trzy metry. Zachowana wieża główna o wysokości 22 metrów stoi bezpośrednio na skale, ma mury grubości 2,50 metra i służyła jako więzienie i wieża tortur; jej drzwi znajdują się na wysokości dziewięciu metrów. Jedyne zachowane pomieszczenia mieszkalne po stronie południowej mieszczą dziś restaurację i mieszkanie gospodarza. Wielka wieża o wysokości 36 metrów, mająca pięć kondygnacji i mury grubości 2,5 metra do trzeciego piętra, jest dostępna dla widoków i zawiera dioramę oraz małe muzeum. Palas odbudowano na tysiąclecie zamku w 1998 roku i służy celom kulturalnym. Jungfernturm ma okna i hurdycje obronne.

Hermann I, palatyn Saksonii, a później landgraf Turyngii, wzniósł około 1200 roku romański rdzeń obecnego zamku: mur obwodowy, stołp, ruinę palasu i bramę. Dokument z 1066 roku wystawiony przez króla Henryka IV w Eckartsberga po raz pierwszy poświadcza istnienie zamku, choć wykopaliska z 1901 roku nie ujawniły śladów wcześniejszej fortyfikacji na wzgórzu. W 1247 roku Henryk Dostojny z Wettinów zdobył zamek i wykorzystał go jako bazę w wojnie sukcesyjnej w Turyngii.

Nazwa pochodzi od średniowiecznej postaci wiernego Eckarta, postaci ze starych legend i opowieści regionalnych. Historia była tak żywa w umysłach ludzi, że Goethe znalazł tutaj inspirację do napisania ballady o niej.

Dostęp do ruin wymaga dobrej równowagi i ostrożności, ponieważ części struktury są niestabilne i brakuje barier ochronnych w niektórych miejscach. Odwiedzający powinni wcześniej się informować, gdyż obiekt czasami zamyka się na prace konserwacyjne.

22-metrowy stołp wznosi się wprost na skale i służył jako więzienie oraz izba tortur; więźniów spuszczano przez otwór w sklepieniu kolebkowym. Jego drzwi znajdują się dziewięć metrów nad ziemią i były dostępne tylko po drabinie. Większa, 36-metrowa wieża jest udostępniona do wejścia i mieści dioramę oraz małe muzeum.