Kirche Sinstorf, Kościół w Sinstorf, Hamburg, Niemcy

Kościół w Sinstorf to budowla z kamienia polnego na wzniesieniu w Sinstorf, dziś w dzielnicy Hamburga Harburg. Od przebudowy w 1416 roku jest jednonawową salą: zrezygnowano z północnej nawy bocznej, a drugą połączono z nawą główną, tak że z trójnawowej bazyliki z około 1200 roku pozostały tylko cztery romańskie okna półkoliste w północnej ścianie i dwie zamurowane arkady. W latach 1906–1907 pod kierunkiem Karla Mohrmanna dostawiono od zachodu neoromański przedsionek, a na południowym wschodzie stoi wolnostojąca drewniana dzwonnica ze stromym dachem z dachówek.

Wykopaliska z lat 60. XX wieku wykazały istnienie drewnianego kościoła z XI wieku, być może poprzedzonego innym drewnianym budynkiem. Około 1200 roku na wzgórzu wzniesiono trójnawową bazylikę z kamienia polnego, która wraz z fosami obronnymi służyła także jako miejsce schronienia. Po zniszczeniach kościół przebudowano w 1416 roku na obecną jednonawową formę, porzucając północną nawę i dodając okrągłą wieżę od zachodu. W 1660 roku poszerzono chór, tworząc kościół salowy, i rozebrano okrągłą wieżę.

Kościół nie ma wezwania św. Ansgara, jak się czasem twierdzi; brak na to dowodów, dlatego nazywa się Kirche Sinstorf. Wnętrze zdobi relief lubelskiego artysty Corda Snitkera z około 1480 r. przedstawiający „Om dlenie Marii”, a 30 obrazów na emporze ukazuje apostołów i proroków. Na południowej ścianie wisi uszkodzone epitafium Conrada von Windheima, który był tu kaznodzieją przez 37 lat.

Kościół stoi na wzniesieniu w Sinstorf; na południowy wschód od niego wznosi się wolnostojąca drewniana dzwonnica, a przed nim na trawie kamienny pomnik. Przykościelny cmentarz, używany do 1885 roku, zachował kilka starych nagrobków. W latach 2004–2006 wzmocniono mury i fundamenty cementem, ponieważ przypory z lat 1906–1907 dodawały ciężar zamiast podpierać ściany.

Najstarszy dzwon odlał 9 czerwca 1773 roku hamburski ludwisarz Johann Nicolaus Bieber z dzwonu mającego wówczas 299 lat. Oddany w 1943 roku na potrzeby przemysłu wojennego, wrócił nieuszkodzony 24 kwietnia 1947 roku. Dwa inne dzwony, jeden z 1699 roku i mniejszy z 1835 roku, przetopiono podczas I wojny światowej.