Bazylika Świętych Walentego i Dionizego w Kiedrich, Kościół gotycki w Kiedrich, Niemcy

Święty Walenty to późnogotycka bazylika w Kiedrich, zbudowana z czerwonobrązowego kamienia, ze stromym łupkowym dachem, kwadratową wieżą z ostrym hełmem i czerwonymi tarczami zegarowymi oraz wysokimi ostrołukowymi oknami. Wnętrze ma nawę główną obramowaną ostrymi łukami i ciemnymi rzeźbionymi ławkami; jasna kamienna balustrada z maswerkiem rozciąga się pod trzema witrażami, a mosiężny żyrandol wisi u sklepienia żebrowego.

Nawy boczne pochodzą z 1380 roku; nawa główna i chór powstały pod koniec XV wieku, a kościół ukończono w 1493 roku. Około 1350 roku relikwie św. Walentego trafiły z opactwa Eberbach do Kiedrich, a datki pielgrzymów sfinansowały budowę. Michaelskapelle z kostnicą stoi na otoczonym murem cmentarzu przy kościele.

Kiedricher Chorbuben, poświadczeni w dokumentach od 1333 roku, śpiewają germańską odmianę chorału gregoriańskiego po łacinie podczas niedzielnej mszy, z wyjątkiem wakacji letnich. Kontratenor Andreas Scholl zaczynał tu jako chłopiec chóralny; jego siostra Elisabeth była pierwszą dziewczynką przyjętą do scholi.

Kościół stoi w centrum Kiedrich; jego zachodnia fasada wychodzi na otoczony murem cmentarz, przy którym znajduje się kaplica św. Michała z karnerem. Kiedricher Chorbuben śpiewają co niedzielę podczas chóralnej mszy, z wyjątkiem wakacji letnich, dlatego niedzielne poranki wypełniają wierni. Podczas nabożeństw zwiedzający pozostają w nawach bocznych.

Organy, zbudowane około 1500 roku przez nieznanego organmistrza, są najstarszymi grywalnymi organami w Hesji. Sir John Sutton sfinansował ich renowację w 1858 roku, wykonaną przez belgijskiego budowniczego Auguste'a Hooghuysa, a firma Orgelbau Kuhn odrestaurowała je w latach 1985–1987. W 1722 roku dodano pedał.