Spielbank Baden-Baden, Kasyno w Baden-Baden, Niemcy

Spielbank Baden-Baden zajmuje środkowy blok Kurhausu, którego portyk z ośmioma kolumnami korynckimi wieńczy czerwono-biały fryz z gryfami. Stoły do gry stoją w środkowej części, a Weinbrennersaal za kolumnadą służy jako sala gry; lewe skrzydło pochodzi z Promenadehaus z 1766 roku, w prawym mieścił się teatr.

Hazard po raz pierwszy zalegalizowano w Baden-Baden w 1801 roku w hotelach; od 1808 roku Friedrich Weinbrenner przebudował dawne kolegium jezuickie, gdzie 16 czerwca 1812 roku otwarto kasyno. W 1824 roku przeniosło się ono do nowego Conversationshaus (Kurhaus), którego środkowa sala stała się salą gry. W latach 1824–1838 Antoine Chabert posiadał wyłączną koncesję.

Nazwa Spielbank oznacza po prostu dom gry. W XVIII wieku karczmarze przy drodze do wodospadu Geroldsau i klasztoru Lichtenthal mogli przeznaczyć boczną izbę na gry hazardowe, od 1748 pod nadzorem margrabiowskiej komisji do spraw gry. Letni goście grali w rouge et noir, écarté i whist.

Kasyno zajmuje środkową część Kurhausu, do której prowadzi portyk z ośmiu kolumn korynckich zwieńczony czerwono-białym fryzem gryfów. Gra odbywa się w Weinbrennersaalu za tym portykiem. Budynek stoi na lewym brzegu rzeki Oos, kilka minut od centrum.

Historia koncesji jest udokumentowana: od 1812 r. licencję mieli dwaj francuscy oficerowie, w 1815 r. przejął ją berliński kupiec S. Oppenheimer na 15 lat, a w latach 1824–1838 Antoine Chabert był jedynym dzierżawcą gry. Podatek od gry zasilał fundusz zdrojowy, z którego sfinansowano kanalizację rzeki Oos i budowę mostów.