Zamek w Löcknitz, Średniowieczny zamek w Löcknitz, Niemcy

Zamek Löcknitz to ruina zamku w Löcknitz w południowo-wschodniej części Meklemburgii-Pomorza Przedniego, z którego zachowały się tylko resztki, m.in. ośmiokątna wieża główna. Początkowo był to słowiański gród „Lokenitza”, prawdopodobnie zbudowany z pali drewnianych i otoczony wałem pierścieniowym z palisadami i fosami, strzegący brodu na Randowie. W XIII wieku zastąpił go niemiecki zamek murowany.

Słowiański gród zwany Lokenitza, otoczony wałem pierścieniowym, palisadami i fosami, strzegł brodu na Randowie. W XIII wieku zastąpił go niemiecki zamek murowany; Thomas de Lokenitz występuje jako świadek w dokumencie z 1212 roku księcia Bogusława II Pomorskiego. Od 1175 do 1385 roku castrum Lokenitze cum opido należało do dóbr stołowych biskupów kamieńskich. W 1479 roku elektor Albrecht Achilles nadał Wernerowi von der Schulenburg dziedziczne starostwo, pozostające w rękach jego rodziny do 1688 roku.

Zamek pozostaje ważnym punktem orientacyjnym w pejzażu miejskim Löcknitz i pokazuje, jak umocnienia niegdyś kształtowały osady regionalne. Odwiedzający mogą nadal rozpoznać tradycje budowlane wspólne dla architektury obronnej północnych Niemiec.

Z zamku pozostały tylko resztki, przede wszystkim ośmioboczna wieża główna; miejsce leży w Löcknitz w południowo-wschodniej Meklemburgii-Pomorzu Przednim, przy przeprawie przez Randowę, której niegdyś strzegło. Po 1720 roku twierdzę porzucono i popadła w ruinę, więc zobaczyć można resztki murów i fundamenty, a nie stojące budynki.

Nazwa zamku pojawia się w dokumencie z 1212 roku księcia Bogusława II Pomorskiego, gdzie jako świadek wymieniony jest „Thomas de Lokenitz”, prawdopodobnie biskupi wójt zamku. Od 1175 do 1385 roku „castrum Lokenitze cum opido” należało do dóbr stołowych biskupów kamieńskich.