Burg Liebau, Średniowieczne ruiny zamku w Pöhl, Niemcy

Burg Liebau to ruina zamku grzbietowego na płaskim skalnym grzbiecie na prawym zboczu doliny Elstery, na południowy zachód od przysiółka Liebau w gminie Pöhl. Prawie trójkątny płaskowyż o wymiarach 50 na 30 metrów mieścił prawdopodobnie wieżę obronno-mieszkalną, wieżę bramną i mur obwodowy z gankiem obronnym. W skale wykuto dwa rowy przekopowe o szerokości około 5 metrów i głębokości 2 metrów, a wschodniej strony bronił rów szyjny o szerokości 20–25 metrów z mostem zwodzonym.

Zamek Liebau został po raz pierwszy wspomniany w 1327 roku jako „castrum lubawe”. W XIV wieku wójt plauenński Henryk Starszy wymienił zamek, wraz z innymi posiadłościami, z Wettynami. W 1441 roku należał do rodziny Doelau, która kazała go przebudować w stylu renesansowym w latach 1500–1550. W 1640 roku szwedzcy najemnicy splądrowali zamek i podpalili wieżę schodową; po 1742 roku popadł w ruinę.

Nazwa tego miejsca ma słowiańskie korzenie, które pozostają częścią lokalnej tożsamości do dziś. Ruina świadczy o tym, jak rodziny szlacheckie ukształtowały krajobraz i związały się z tym wyniosłym stanowiskiem.

Burg Liebau leży na płaskiej skalnej ostrodze na prawym zboczu doliny Elstery, na południowy zachód od wsi Liebau w gminie Pöhl, około 2 km na północ od zapory Pöhl. Ruina jest chronionym stanowiskiem archeologicznym; ścieżki nie są oznakowane, a teren nierówny, więc przydadzą się mocne buty. 300 m na południe od wsi, przy końcu parku Rittergut, znajduje się Burgstall Alt-Liebau — odrębne średniowieczne stanowisko, bez wzmianek dokumentowych.

Uderzające rowy obronne przecinają samą skałę, będące wynikiem intensywnej pracy przez długi czas. Ta wyrzeźbiona depresja ujawnia, ile wysiłku włożono w umocnienie pozycji przed atakami.