Burgruine Lichtenstein, Średniowieczne ruiny zamku koło Pommelsbrunn, Niemcy.

Ruina zamku Lichtenstein to ruina zamku wysokościowego na ostrodze Schleußbergu na wysokości 507 m n.p.m., około 1080 metrów na północny zachód od kościoła Sankt Lorenz w Pommelsbrunn. Średniowieczne pozostałości, zwłaszcza zamku dolnego, są zarośnięte i zagrożone zawaleniem. Około 1855 roku na zamku górnym wzniesiono pseudoruiny z użyciem istniejącego muru, a na zamku dolnym urządzono angielski ogród krajobrazowy.

Zamek Lichtenstein po raz pierwszy pojawia się w 1270 roku w imieniu ministra Heinricha von Lichtenstein. W 1349 roku przeszedł w ręce Wittelsbachów, a w 1353 został zastawiony królowi Karolowi IV, który ustanowił tam czeski urząd administracyjny. W czerwcu 1421 roku, podczas wojny bawarskiej, został zdobyty i zniszczony. W 1503 roku opisywano go jako stary zrujnowany zamek, a w 1851 roku państwo bawarskie sprzedało go Paulowi Wilhelmowi Freiherrowi Ebnerowi von Eschenbach, który około 1855 roku kazał zbudować pseudoruiny na zamku górnym.

Nazwa Lichtenstein pochodzi od rodu ministerialnego Heinricha von Lichtenstein, wzmiankowanego w 1270 r.; w 1297 r. pojawia się Agnes Lichtensteinerin. Rodzina służyła cesarstwu i była związana z Schenkami von Reicheneck. Około 1855 r. Paul Wilhelm Freiherr Ebner von Eschenbach kazał wznieść na górnym zamku pseudoruiny z istniejącego muru i założył w obrębie dolnego zamku ogród krajobrazowy w stylu angielskim, dziś zaniedbany.

Ruina leży na wysokości 507 m n.p.m. na ostrodze Schleußberg, około 1080 metrów na północny zachód od kościoła Sankt Lorenz w Pommelsbrunn. Jest swobodnie dostępna i służy jako punkt widokowy na doliny Pegnitz i Högenbach. Z Pommelsbrunn i okolic prowadzi tu kilka szlaków turystycznych. Średniowieczne pozostałości, zwłaszcza zamku dolnego, są silnie zagrożone zniszczeniem.

W 1353 roku zamek został zastawiony Karolowi IV, królowi Niemiec i Czech, który utworzył tu nowoczeski urząd administracyjny. Załoga składała się z zarządcy, dwóch konnych żołnierzy, czterech strażników, sześciu piechurów, strażnika wieży i odźwiernego. W 1373 roku Karol sprzedał zamek książętom bawarskim, aby sfinansować zakup Marchii Brandenburskiej.