Burg Sulzbach, Średniowieczny zamek w Sulzbach-Rosenberg, Niemcy.

Burg Sulzbach był średniowiecznym zamkiem na długim tarasowym grzbiecie na wschodnim skraju Jury Frankońskiej, podzielonym na gród główny o powierzchni około 1,5 hektara i podgrodzie o powierzchni około 3 hektarów. Jego rdzeń leżał w zakolu potoku, 20 do 30 metrów nad doliną Rosenbach. Dziś na obszarze grodu głównego stoją pałac palatynów Neuburg-Sulzbach, zbudowany w obecnej formie głównie od 1582 roku, oraz klasztor św. Jadwigi założony w drugiej połowie XVIII wieku.

Burg Sulzbach nie pojawia się w żadnym źródle pisanym z VIII–XIII wieku; najstarsza wzmianka o zamku w Sulzbachu pochodzi z 1329 roku. Według miejscowej legendy obiekt powstał w pierwszej połowie XI wieku. Od końca VII wieku okolica znajdowała się na styku interesów agilolfingów, frankijsko-karolińskich i czeskich, a wysokiej jakości rudy żelaza kształtowały gospodarkę regionu aż do XX wieku.

Nazwa Sulzbach pochodzi od samego miejsca: zamek stał w zakolu potoku Rosenbach, około 20–30 metrów nad doliną, a osada rozwinęła się na przecięciu szlaków północ–południe i drogi do Czech. Żadne źródło pisane z VIII–XIII wieku nie wspomina zamku; najstarsza wzmianka o zamku w Sulzbachu pochodzi z 1329 roku.

Dawny obszar zamkowy leży w obrębie zamków Górnego i Dolnego w Sulzbach oraz klasztoru św. Jadwigi, w starej części Sulzbach-Rosenberg. Główny zamek zajmował tarasową ostrogę około 20–30 metrów nad doliną Rosenbach; najstarsze umocnienia około 3-hektarowego przedzamcza zbadano archeologicznie dopiero w 2008 roku. Stanowisko figuruje jako chroniony zabytek i obszar znalezisk archeologicznych w Atlasie Bawarii.

Bawarski rejestr zabytków wymienia wzgórze jako miejsce znalezisk z środkowej epoki brązu, okresu pól popielnicowych oraz późnego Hallstatt i wczesnego La Tène, co oznacza, że grzbiet był zasiedlony na długo przed średniowiecznym zamkiem. Zamek nie pojawia się w żadnym źródle pisanym między VIII a XIII wiekiem; najstarsza wzmianka o zamku w Sulzbachu pochodzi dopiero z 1329 roku.