Burg Eilenburg, Średniowieczny zamek w Eilenburgu, Niemcy.

Burg Eilenburg to średniowieczna twierdza na wzgórzu ponad rzeką Mulde, składająca się z dwóch ceglannych wież mieszkalnych, muru pierścieniowego i kilku fosów. Barokowy budynek administracyjny znajduje się na terenie, dodany później, aby uzupełnić pierwotną fortyfikację.

Słowiańska fortyfikacja z IX wieku w połowie X stulecia stała się ośrodkiem Burgwardu Ilburg i pojawia się jako „civitas Ilburg” w dokumencie Ottona I z 29 lipca 961 roku. Około roku 1000 przeszła w ręce hrabiów Wettinów, a w dekadach około 1200 wzniesiono dwie ceglane wieże mieszkalne i mur obwodowy. W 1644 roku zdobyły ją wojska szwedzkie podczas wojny trzydziestoletniej; zniszczony zamek służył potem jako kamieniołom, a Amtshaus i więzienie pochodzą z XVII i XVIII wieku.

Nazwa Eilenburg wywodzi się od słowiańskiej osady Ilburg wzmiankowanej w 961 r.; zamek dał też nazwisko rodowi von Eulenburg, jednej z najważniejszych rodzin ministerialnych dynastii Wettynów. Wieża mieszkalna Sorbenturm nosi nazwę po prawdopodobnie licznych słowiańskich załogantach pochodzenia serbołużyckiego.

Zamek wznosi się na Schloßbergu, owalnym gliniastym wzgórzu, którego szczyt leży między 132,5 a 135 m n.p.m., około 30 m nad centrum miasta. Na wzgórzu zachowały się dochodzące do dziesięciu metrów wały ziemne, widoczne już przy podejściu. Barokowy Amtshaus ma tymczasowy dach od podpalenia w 1993 r., które zniszczyło jego mansardowy dach; od tego czasu pojawiły się też poważne uszkodzenia wewnątrz.

Zamek bywa nazywany „kolebką Saksonii”: w 1089 roku Marchia Miśnieńska została przekazana Fryderykowi z Eilenburga, ówczesnemu właścicielowi zamku, co zapoczątkowało panowanie Wettynów nad terytorium, z którego powstała Saksonia. Dwie zachowane wieże różnią się materiałem: tak zwana wieża serbska jest z jasnego piaskowca, a wieża południowa z czerwonej cegły.