Burg Blankenhorn, Średniowieczne ruiny zamku w Güglingen, Niemcy

Burg Blankenhorn to ruina zamku wysokościowego na zalesionym grzbiecie na wysokości 378,6 m n.p.m., na południe od Eibensbach w Zabergäu. Stronę południową chroni 18-metrowy i 3-metrowy gruby mur tarczowy z piaskowcowych ciosów z bąblami, który pozostaje najbardziej rzucającą się w oczy częścią ruiny. Prosty portal z łukiem pełnym po zachodniej stronie prowadzi na dziedziniec, gdzie czterokondygnacyjny palas przylegał do muru tarczowego; nie zbudowano wieży głównej.

Zbudowany około 1220–1230 jako zamek z murem tarczowym i po raz pierwszy wzmiankowany w 1241 roku, należał do panów von Neuffen, staufijskiej rodziny ministerialnej. Przez podział spadkowy przypadł po połowie Neuffenom i Magenheimom; Württemberg kupił połowę Magenheimów w 1321 roku, a w 1327 roku miał cały zamek. W 1472 roku trafił jako lenno do Hermanna von Sachsenheim, który dopuścił do jego ruiny; od 1479 roku leśniczy Bartel Luz sprzedawał drewno i dachówki, a ruina służyła później jako kamieniołom.

Ruiny pokazują techniki budowlane typowe dla średniowiecznych fortyfikacji w tym regionie. Odwiedzający mogą zaobserwować w zachowanych strukturach, jak budowano te zamki.

Ruina stoi na zalesionym grzbiecie na wysokości 378,6 m n.p.m., na południe od Eibensbach, i jest otwarta przez cały rok bez opłat. Od południa oddzielają ją od masywu Stromberg dwie fosy. Na wewnętrznym dziedzińcu urządzono zadaszone miejsce na grill.

Zamek nie miał wieży ani bergfriedu; jego obronę stanowił mur tarczowy wysoki na 18 metrów i gruby na 3 metry, zbudowany z piaskowcowych ciosów z boniowaniem, który do dziś jest najbardziej rzucającą się w oczy częścią ruiny. Po stronie wzgórza wewnętrznej fosy skośny mur eskarpy podtrzymuje teren i stanowił dodatkową przeszkodę, jaką ma tylko kilka średniowiecznych zamków.