Pałacyk myśliwski Letzlingen, Pałacyk myśliwski w Letzlingen, Niemcy

Jagdschloss Letzlingen to neogotycki pałacyk myśliwski wzniesiony od 1843 roku na murach XVI-wiecznego zamku myśliwskiego. Friedrich August Stüler i Ludwig Ferdinand Hesse zaprojektowali założenie w stylu angielskiego Tudorów, z czterokondygnacyjnym kwadratowym corps de logis, okrągłą wieżą schodową górującą nad wszystkimi budynkami oraz murem obwodowym z czterema wieżami narożnymi, zwieńczonymi krenelażem. Bramę i wieże narożne przebudowano dla zachowania jednolitego stylu, a kościół zamkowy ukończono w 1861 roku.

Do połowy XVI wieku stał tu prosty domek myśliwski. W latach 1559–1562 książę brandenburski Jan Jerzy zlecił Lorenzowi Arndtowi budowę otoczonego fosą Hirschburga, gdzie w 1577 świętował zaślubiny z Elżbietą von Anhalt. Po popadnięciu w ruinę miejsce odkrył na nowo w 1840 roku Fryderyk Wilhelm IV i od 1843 roku kazał je odbudować Friedrichowi Augustowi Stülerowi w stylu angielskiego neogotyku; ostatnie polowanie dworskie odbyło się w listopadzie 1912 roku za Wilhelma II.

Jesienne polowania dworskie w Letzlingen gościły arcyksięcia Franciszka Józefa, późniejszego cesarza Austrii, kanclerzy Otto von Bismarcka, Theobalda von Bethmann Hollwega i Bernharda von Bülowa oraz rosyjskich wielkich książąt. Ostatnie polowanie dworskie odbyło się w listopadzie 1912 r. za Wilhelma II na cześć arcyksięcia Franciszka Ferdynanda. Na pierwszym piętrze prezentowana jest wystawa „Jagdgeschichte der Letzlinger Heide. Königlich-preußische Hofjagd”.

Zespół pełni funkcje hotelowe i gastronomiczne, a na pierwszym piętrze znajduje się wystawa „Jagdgeschichte der Letzlinger Heide. Königlich-preußische Hofjagd”. W budynku Kavalierhaus od 2004 mieści się hotel; spółka zarządzająca ogłosiła upadłość w 2016, a w kwietniu 2017 hotel zmienił właściciela. Obiekt leży na północnym zachodzie wrzosowiska Colbitz-Letzlinger Heide, a Kulturstiftung Sachsen-Anhalt zarządza nim jako właściciel.

Po Drugiej Wojnie Światowej pałacyk był używany jako cywilny szpital od 1945 do 1991 roku, pełniąc całkowicie inny cel przez dziesięciolecia. Ten długi okres zostawił ślady na budynku i zmienił jego funkcję.