Klasztor Drübeck, Opactwo benedyktyńskie w Ilsenburg, Niemcy

Opactwo Drübeck to dawny klasztor benedyktynek na północnym skraju Harzu w Ilsenburgu. Kościół św. Wita ma płaski drewniany strop, dwa rzędy kwadratowych kamiennych filarów z półkolistymi łukami oraz zachodnią fasadę z dwiema wieżami pod ciemnymi dachami łupkowymi. Przy wieżach stoi skrzydło o konstrukcji szkieletowej z jasnymi panelami i ciemnymi belkami.

Pomijając dokument z 877 r. uznany za fałszerstwo, Drübeck po raz pierwszy wymienia dokument cesarza Ottona I z 10 września 960 r., nazywając ją Drubechi. W 980 r. Otton II potwierdził na swoim dworze w Bodfeld wolny wybór ksieni, co dało klasztorowi przywileje porównywalne z opactwami cesarskimi w Gandersheim i Quedlinburgu. W czasie reformacji i wojny chłopskiej życie zakonne wygasło; w 1687 r. budynki przeszły na hrabiów Stolberg-Wernigerode, którzy założyli tu protestancki konwent dla kobiet.

Klasztor jest siedzibą aktywnej protestantskiej wspólnoty, która wykorzystuje przestrzenie do nauki i modlitwy. Można obserwować, jak to miejsce pozostaje żywym ośrodkiem duchowym, gdzie ludzie się zbierają i pracują razem.

Klasztor znajduje się na północnym krańcu gór Harzu i jest dostępny publicznym transportem z pobliskich miast. Odwiedzający mogą eksplorować tereny i ogrody we własnym tempie, a dostępne są też przewodnie wycieczki, aby dowiedzieć się więcej o budynkach.

Klasztorna lipa na dziedzińcu została posadzona około 1730 roku podczas porządkowania ogrodów przez hrabiów Stolberg-Wernigerode. Jej pień ma dziś 5,56 metra obwodu, a drzewo figuruje jako pomnik przyrody powiatu Harz. Rośnie obok ogrodów urządzonych według planu J. A. Dieckmanna z 1737 roku.