Kościół jezuitów w Heidelbergu, Kościół katolicki przy Placu Uniwersyteckim, Heidelberg, Niemcy

Jesuitenkirche to barokowy kościół przy Placu Uniwersyteckim w starówce Heidelbergu, wzniesiony w latach 1712–1759 i skierowany na południe, a nie jak zwykle na wschód. Jasnobrązowo-czerwona kwadratowa wieża, dostawiona w latach 1868–1872, ma otwory łukowe, tarcze zegarowe i małą kopułę z krzyżem. Fasada z czerwonawego kamienia ma trójkątny przyczółek z rzeźbami w narożach i nad wejściem; szeroki szary dach pokrywają liczne małe lukarny nad oknami łukowymi i rzędem małych okrągłych okien. Wnętrze: długą brązową posadzkę z płytek otaczają ciemne drewniane ławy, białe ściany i sklepienia wspierają filary ze złoconymi kapitelami, u sufitu wiszą dwa szklane żyrandole, a przy prawej ścianie stoi podwyższona drewniana ambona.

Kamień węgielny położono 19 kwietnia 1712 roku, w urodziny elektora Johanna Wilhelma, a w czerwcu nadeszła aprobata z Rzymu. Johann Adam Breunig wzniósł prezbiterium i nawę według wzoru St. Martin w Bambergu, lecz w 1717 roku prace wstrzymano, bo następca Carl Philipp wolał Mannheim. Architekt dworski Franz Wilhelm Rabaliatti ukończył kościół w latach 1749–1759; neobarokowa wieża powstała w latach 1868–1872.

Kościół jest główną świątynią rzymskokatolickiej wspólnoty Ducha Świętego w starówce Heidelbergu; od 1 listopada 1809 roku służy jej jako kościół parafialny, przekazany przez wielkiego księcia Karola Fryderyka. Jego oficjalna nazwa brzmi Pfarrkirche Heiliger Geist und St. Ignatius. Przy kościele działa muzeum sztuki sakralnej i liturgii ze skarbcem, gdzie wystawiane są figury świętych, kielichy, monstrancje i szaty liturgiczne z minionych stuleci.

Kościół nie jest zorientowany na wschód, jak to zwykle bywa, lecz na południe, dlatego fasada wejściowa i wieża znajdują się od południa. Stoi w starym mieście, w pobliżu Uniwersytetu i kościoła Heiliggeistkirche. Do kościoła przylega Museum für sakrale Kunst und Liturgie ze skarbcem.

Kościół nie jest, jak to zwykle bywa, zwrócony na wschód, lecz na południe, co źródła określają jako nietypowe. Jego neobarokowa wieża została dostawiona dopiero w latach 1868-1872, ponad sto lat po ukończeniu barokowej nawy w 1759 roku. Do kościoła przylega muzeum sztuki sakralnej i liturgii ze skarbcem, w którym wystawiane są figury świętych, kielichy, monstrancje i szaty liturgiczne z minionych stuleci.