Klasztor Steingaden, Romański klasztor w Steingaden, Niemcy.

Opactwo Steingaden to dawny klasztor norbertanów; jego kościół, Welfenmünster, jest otynkowanym na biało budynkiem z dwiema wysokimi kwadratowymi wieżami nakrytymi stromymi czerwonymi dachami piramidalnymi. Prawa wieża ma okrągłą tarczę zegara pod trzema oknami łukowymi; między wieżami czerwony dach czterospadowy kryje dwa duże okna łukowe z kamiennym maswerkiem. Z budynków klasztornych ocalał tylko skrzydło zachodnie, którego parter mieści dziewięć przęseł krużganka sklepionych w okresie późnego gotyku.

Klasztor został założony w 1147 roku i przez wieki przechodził kolejne fazy budowlane, od romańskiej przez gotycką aż po późniejsze elementy barokowe. Każda z tych faz pozostawiła widoczne ślady, które można odczytać w strukturze całego kompleksu.

Późnogotycki przedsionek kościoła zachowuje fragment malowidła renesansowego odsłoniętego w 1951 r. na północnej ścianie: „Genealogię Welfów”, ukazującą ród Welfów od Alberta Azzo I, margrabiego Mediolanu, do Welfa VII, a także założenie opactw Rottenbuch i Weingarten. Nad drzwiami duże pole obrazowe przedstawia kondukt pogrzebowy księcia Welfa VI.

Dawny kościół klasztorny, Welfenmünster, jest dziś kościołem parafialnym Steingaden i głównym wnętrzem do zwiedzania. Z budynków klasztornych zachowało się tylko skrzydło zachodnie, mieszczące plebanię z resztkami romańskiego krużganka na parterze. Na cmentarzu znajduje się grób Dominikusa Zimmermanna, budowniczego Wieskirche. Johanneskapelle, romańska rotunda, stoi przy zachodnim wejściu na cmentarz.

Wykonana około 1193 roku piaskowcowa płyta z herbem Welfów, być może część zniszczonego w 1525 roku nagrobka Welfa VI i Welfa VII, jest po pieczęciach najstarszym zachowanym przedstawieniem heraldycznym w Niemczech. W 1861 roku nabyło ją Bayerisches Nationalmuseum w Monachium. W kościele metalowa płyta w nawie głównej wskazuje miejsce pochówku, a fresk Johanna Georga Bergmüllera nad organami przedstawia obu Welfów.