Bildeiche bei Albertshausen, Pomnik przyrody dąb w Bad Kissingen, Niemcy

Bildeiche to dąb szypułkowy (Quercus robur) o wysokości około 24 m, koronie o średnicy około 19 m i obwodzie pnia 7,80 m na wysokości piersi. Kora jest bruzdowana do 10 cm głębokości, w deskowatych grzbietach biegnących aż do szczytu korony. Pień jest całkowicie pusty, z wąskim otworem o wysokości około 2,5 m po stronie północnej, i bez gałęzi do około 6 m. Drzewo stoi swobodnie na otwartym polu obok drogi dojazdowej do autostrady pod Bad Kissingen, otoczone żywopłotem z grabu.

Drzewo zostało celowo oszczędzone około 1810 podczas operacji wycinki lasu, gdy otaczające tereny zostały przekształcone w grunty rolne. Ta decyzja pozostawiła je jako relikt z wcześniejszej epoki.

Nazwa Bildeiche pochodzi od wizerunku maryjnego, który wierni umieścili na drzewie; z czasem miał zostać objęty korą i bielą i dziś nie jest widoczny. W 1933 roku Carl Steinbach, radca ekonomiczny z Bad Kissingen i ówczesny dzierżawca łowisk w Albertshausen, zlecił rzeźbiarzowi Josefowi Kirchnerowi z Hausen wykonanie figury archanioła Michała, umieszczonej około 2,5 metra wysokości po wschodniej stronie pnia. Figurę poświęcono podczas procesji kościelnej, później ją skradziono i odnaleziono koło Fuldy; na drzewie wisi kopia, a oryginał znajduje się w kościele parafialnym św. Michała w Albertshausen. Figura nosi chorągiew z napisem QUIS UT DEUS.

Dąb stoi około 500 metrów na południowy wschód od Albertshausen, na wysokości około 300 metrów n.p.m., tuż obok drogi dojazdowej z Bad Kissingen do autostrady A7; zjazd do wsi zbudowano obok niego w latach 1965–1968. Miejsce należy do miasta Bad Kissingen; drzewo otacza żywopłot z grabu, a skraj lasu znajduje się dziś 300 metrów na południe.

Pusty pień ma po stronie północnej wąski otwór o wysokości około 2,5 metra; zgniłe, porażone grzybem drewno usunięto podczas zabiegu pielęgnacyjnego, powierzchnię potraktowano środkami grzybobójczymi, a otwór zamknięto gęstą siatką drucianą. Kora jest bruzdowana do dziesięciu centymetrów głębokości, z deskowatymi grzbietami biegnącymi aż do wierzchołka korony – cecha spotykana u bardzo niewielu dębów i uznawana za oznakę sędziwego wieku.