Gustavia, Stanowisko archeologiczne na półwyspie Mönchgut, Niemcy

Gustavia to miejsce niedokończonego szwedzkiego miasta portowego, rozpoczętego w 1806 r. na południowo-wschodnim wybrzeżu Rugii, na zachód od Groß Zicker. Nad ziemią prawie nic nie zostało: widoczne relikty to dwie wypełnione kamieniami skrzynie z desek sosnowych o długości 7,2 m, oddalone o 6,4 m, leżące na głębokości około 3 m przy półwyspie Zickersches Hövt.

Gustavia było szwedzkim miastem portowym planowanym od 1806 roku nad Zicker See, zatoką, którą oficerowie Boye i Gripenberg uznali za odpowiednią dla 300–400 statków. Król Gustaw IV Adolf nakazał budowę 11 września 1806 roku: przewidziano stocznię, dok, szkołę morską i ponad 30 budynków. Francuzi zajęli Rugię w 1807 roku i zniszczyli prace; Szwecja porzuciła projekt, a Prusy, które w 1815 roku otrzymały Pomorze Szwedzkie, nigdy go nie wznowiły.

Nazwa czciła króla Gustawa IV Adolfa, który 11 września 1806 roku nakazał budowę portu; miasto miało być też handlowym köpingiem. Oficerowie Boye i Gripenberg zmierzyli latem Zicker See i uznali go za odpowiedni dla 300–400 statków. Imiennik przetrwał na Karaibach: Gustavia na Saint-Barthélemy, szwedzka kolonia w latach 1785–1877, nosi imię Gustawa III.

Miejsce leży na zachód od Groß Zicker na półwyspie Mönchgut, w pobliżu Zicker See. Odkrycia z 1995 roku dokonano dzięki prospekcji lotniczej; drewniano-kamienne skrzynie spoczywają około 3 metrów pod wodą u wybrzeży półwyspu Zickersches Hövt i nie są widoczne z lądu. Zatoka służyła jako osłonięte zimowisko statków.

W 1995 r. prospekcja lotnicza wykryła dwie drewniane skrzynie u wybrzeży półwyspu Zickersches Hövt; nurkowie rozpoznali w nich sosnowe deski długości 7,2 m wypełnione kamieniami, oddalone o 6,4 m. Dendrochronologia datowała drewno na początek XIX w., na schyłek szwedzkich rządów. To pozostałości pomostu zbudowanego około 1813 r. po wycofaniu się Francuzów.