Zamek Isenburski, Zamek renesansowy w Offenbach am Main, Niemcy

Zamek Isenburg to budowla renesansowa z murami tynkowanymi na łososiowo-czerwono i dachami z ciemnoszarego łupku. Lewy blok główny ma stromy dach czterospadowy i trzy rzędy okien, częściowo w białych ramach; pośrodku wznoszą się wysoka kwadratowa wieża z łupkowym hełmem i mniejsza wieżyczka. Długie skrzydło z otwartymi arkadami w dolnych kondygnacjach ciągnie się w tył do okrągłej wieży z dachem stożkowym. Planowany jako zamek czteroskrzydłowy, nigdy nie został ukończony.

Poprzedził go zamek na wodzie zbudowany w 1394 roku przez Wernera von Falkensteina; zamek renesansowy ukończono w 1559 roku, spłonął całkowicie w 1564 roku i został odbudowany, dzięki czemu południowa strona otrzymała arkady. W latach 1628–1711 był rezydencją hrabiów Isenburg-Offenbach, a w 1741 roku obradował tu kongres w sprawie reformy konstytucji cesarskiej. W 1900 roku przeszedł z własności prywatnej do Wielkiego Księstwa Hesji-Darmstadt.

Nazwa Isenburg pochodzi od szlachty, która panowała tutaj przez wieki. Dwie wieże po stronie południowej określają wygląd i przypominają obronną funkcję tego miejsca.

Budynek jest teraz siedzibą szkoły sztuki, co oznacza, że niektóre obszary mogą nie być otwarte dla publiczności. Warto wcześniej sprawdzić, które części można odwiedzić i kiedy odbywają się wycieczki lub imprezy publiczne.

Od 1787 roku zamek dawał schronienie Jakobowi Josephowi Frankowi, przywódcy frankizmu, obłożonemu klątwą w Polsce i na Litwie. Książę Wolfgang Ernst II udzielił mu opieki; Frank mieszkał tu do śmierci w 1791 roku jako samozwańczy baron Offenbacha, w otoczeniu około 400 zwolenników. Potem domem zarządzała jego córka Eva Frank aż do 1816 roku.