Zamek w skrzyni księcia, Gotycki zamek w Ingolstadt, Niemcy.

Zamek Książęcej Skrzyni, zwany też Altes Schloss, to gotycki budynek świecki rozpoczęty około 1255 roku w Ingolstadt. Liczy osiem kondygnacji, zbudowany z kamienia łamanego i cegły, ze schodkowymi szczytami dzielonymi lizenami na ścianach szczytowych oraz małym wykuszem po zachodniej stronie, wskazującym dawną kaplicę zamkową. Od wschodu przylega do niego okrągła wieża murów miejskich z XIII wieku.

Zamek w skrzyni księcia zbudowano około 1255 roku na polecenie Ludwika Surownego jako palas (budynek mieszkalny) rezydencji w Ingolstadt, dzięki czemu jest najstarszym zachowanym budynkiem świeckim w mieście. Pierwotnie był częścią większego zespołu budynków gospodarczych wokół dziedzińca. Służył jako rezydencja książęca do ukończenia Nowego Zamku w XV wieku, a na spichlerz przebudowano go prawdopodobnie dopiero pod koniec XVII wieku.

Nazwa Herzogskasten („skrzynia księcia”) przypomina późniejsze użytkowanie budynku jako książęcego spichlerza, inaczej niż w mniejszych budowlach o tej samej nazwie w Abensbergu i Kelheim. Od 1981 roku mieści się tu Marieluise-Fleißer-Bücherei, biblioteka miejska imienia pisarki z Ingolstadt Marieluise Fleißer, a Stadttheater ma tu swoje studio.

Budynek stoi w starówce Ingolstadtu, przy pierwszym prostokątnym murze miejskim, który na południu graniczył ze Schutter. Od 1981 mieści Marieluise-Fleißer-Bücherei, bibliotekę miejską, udostępnioną publiczności po remoncie w 1974 roku. Także Stadttheater Ingolstadt prowadzi tu swoje studio. Wejście prowadzi przez bibliotekę, której przebudowa w latach 1978–1980 według architektów Branki, Branda i Falknera dodała betonowe stropy kasetonowe i drewniane galerie.

Twierdza nie została zbudowana jedynie jako fortyfikacja militarna, ale służyła również jako rezydencja dla rodziny księcia i jego dworu. Ta podwójna funkcja uczyniła ją centrum władzy i kultury w regionie.