Klasztor Lehnin, Klasztor cysterski w Brandenburgii, Niemcy

Opactwo Lehnin to cysterska fundacja wzniesiona z czerwonej cegły w stylu gotyckim ze szpiczastymi łukami, wąskimi oknami i kościołem rozciągającym się na około 70 metrów od wejścia do absydy. Ciepłe czerwone mury tworzą czyste linie i geometryczne wzory, a krużganek wraz z przyległymi skrzydłami otaczają otwarty dziedziniec.

Otto I, drugi margrabia brandenburski, założył opactwo w 1180 roku jako pierwszy dom cysterski w Marchii. Pierwszych dwunastu mnichów przybyło w 1183 roku z opatem Siboldem z Sittichenbach, nie z Nadrenii. Lehnin stał się miejscem pochówku Askańczyków i domem macierzystym Paradies, Chorin i Himmelpfort. Sekularyzowany w 1542 roku, od 1911 mieści Luise-Henrietten-Stift.

Nazwa opactwa wiąże się z legendą założycielską: Otto I zasnął pod dębem podczas polowania i przyśniła mu się biała łania grożąca mu porożem. Na stopniach ołtarza kościoła klasztornego przechowywana jest skamieniała dębowa belka, która rzekomo pochodzi z tego drzewa, choć nigdy jej nie zbadano. Od 1911 roku w budynkach działa Luise-Henrietten-Stift, protestancka fundacja diakonijna z placówkami opiekuńczymi, medycznymi i szkoleniowymi.

Zespół znajduje się około 24 kilometry na południowy zachód od Poczdamu i można do niego dojechać samochodem lub połączeniami kolejowymi regionalnymi. Zwiedzający mogą przejść przez kościół i część terenu, choć niektóre obszary pozostają aktywne jako klinika i dom opieki, więc szanuj strefy ciszy i wywieszone znaki.

Średniowieczny tekst zwany Vaticinium Lehninense, przypisywany mnichowi o imieniu Hermann, twierdzi, że przepowiada losy rodzin rządzących Brandenburgią aż do XVIII wieku. Naukowcy nadal debatują, czy rękopis naprawdę pochodzi ze średniowiecza, czy został napisany później, aby pasował do już znanych wydarzeń.