Kirche im Diakoniewerk, Neogotycki kościół w Halle, Niemcy

Kirche im Diakoniewerk to niewielka neogotycka budowla centralna na planie krzyża, z żółtej cegły z czerwonymi pasami, nakryta stromym łupkowym dachem ze smukłą iglicą. Trzy ramiona kończą się apsydami; południowe ma dwupoziomowe empory, pozostałe pojedyncze. Ołtarz stoi przed północnym ramieniem, za nim ambona, a neogotyckie wnętrze zachowało się niemal w całości.

Kościół został wybudowany w 1893 roku i odzwierciedla neogotycki styl architektoniczny tego okresu. Od tamtej pory stanowi integralną część Kościoła Ewangelickiego w Niemczech Środkowych i służył pracy duszpasterskiej i opiekuńczej instytucji Diakoniewerk.

Kościół powstał jako część instytutu diakonis, którego historyczne budynki wznoszono od 1867 roku; instytut był pierwszym nowoczesnym dużym szpitalem Halle. Układ wnętrza podąża za programem z Wiesbaden: ołtarz stoi przed północnym ramieniem transeptu, ambona za nim, a ławki otaczają ołtarz z trzech stron. Dwa dzwony w drewnianej sygnaturce noszą imiona „Carl” i „Otto”, nadane po superintendentcie Carlu Moehrze i przełożonym Ottonie Jordanie.

Kościół stoi w ogrodzie terenu Diakoniewerk, otoczony budynkami instytucji. Oprócz wejścia na poziomie gruntu od strony parku istnieje drugie wejście przez mostkowy prześwit na piętrze, umożliwiające bezpośrednie wejście z korytarzy szpitalnych. Warto wcześniej sprawdzić zasady dostępu, ponieważ teren należy do instytucji.

Kościół ma dwa dzwony imieniem „Carl” i „Otto”, nazwane tak po superintendencie Carlu Moehrze i przełożonym Ottonie Jordanie. Większy odlano w 1957 r. w ludwisarni Schilling, mniejszy w 1929 r. w Mitteldeutsche Stahlwerke w Lauchhammer, choć jest z brązu. Oba wiszą na wygiętych jarzmach w smukłej drewnianej sygnaturce.