Milseburg, Góra i stanowisko archeologiczne w górach Rhön, Niemcy.

Milseburg to wzniesienie o wysokości 835,2 m w Kuppenrhön, najwyższe w tej części pasma, na terenie gminy Hofbieber w Hesji. Zbudowane jest z fonolitu, a nie bazaltu: magma zastygła w piaskowcu pstrym, a erozja odsłoniła ją około 130 m ponad otoczeniem. Górne zbocza są nagie i skaliste, niżej rośnie gęsty las, a u podnóża leżą pastwiska.

Wzgórze pojawia się już jako Milsiburg w dokumencie cesarza Ottona II z 25 lipca 980 roku, wyznaczającym granicę między klasztorem w Fuldzie a okręgiem Hünfeld. Celtyckie oppidum na północno-zachodnim zboczu było zamieszkane od VI/V wieku p.n.e. do I wieku p.n.e.; jego mur, szeroki na południowo-wschodnim podnóżu do dwunastu metrów, zrekonstruowano w latach 2003–2004 i opisano na tablicach. Niewielki zamek na grzbiecie Liedenküppel, o wymiarach zaledwie 21 na 24 metry, wymieniono w 1119 roku, a opuszczono najpóźniej w XIII wieku.

Gangolfskapelle to niewielka kaplica pielgrzymkowa poświęcona świętemu Gangolfowi, wzniesiona w pobliżu miejsca, gdzie przypuszczalnie znajdowało się celtyckie sanktuarium. Obok stoi kamienna ambona umożliwiająca głoszenie kazań pod gołym niebem. Nazwa góry pochodzi z legendy: olbrzym Mils sprzymierzony z diabłem został pokonany przez Gangolfa, a diabeł przykrył ciało kamieniami, tworząc w ten sposób górę.

Najłatwiejsze podejście prowadzi od północnego zachodu, jedynego zbocza bez stromych ścian; pozostałe trasy pną się przez gołoborza i las. Płaskowyż szczytowy ma około 450 na 275 metrów, a bijące tam źródła zaopatrywały niegdyś celtyckich mieszkańców. Droga L 3379 między Kleinsassen a Oberbernhards biegnie tuż na północ od góry, a na wschód od niej odchodzi droga do Danzwiesen.

Główny wał długo brano za nowożytną granicę pól, dlatego przy budowie linii kolejowej w 1896 r. znaczną część północnego muru rozebrano na żwir. Rudolf Virchow rozpoznał już jego starożytne pochodzenie, a w 1906 r. Ch. L. Thomas określił go jako mur słupowy (Pfostenschlitzmauer).