Classical Weimar, Zespół architektoniczny w Weimarze, Niemcy

Klasyczny Weimar to obiekt światowego dziedzictwa UNESCO składający się z jedenastu odrębnych zabytków w Weimarze i okolicach, wpisany w 1998 roku. Obejmuje dom Goethego, barokowy budynek wzniesiony w latach 1707–1709, dom Schillera z 1777 roku z szesnastowieczną oficyną, kościół Herdera, zamek rezydencjonalny, Wittumspalais, bibliotekę księżnej Anny Amalii, park nad Ilmą z Domem Rzymskim i domkiem ogrodowym Goethego, zamki i parki Belvedere, Ettersburg i Tiefurt oraz cmentarz historyczny z kryptą książęcą.

Wieland przybył do Weimaru w 1772 roku, Goethe w 1775, Herder rok później, a Schiller w 1799; miasto stało się ośrodkiem europejskiego oświecenia. Wpis na listę UNESCO z 2 grudnia 1998 roku obejmuje jedenaście zabytków klasycyzmu weimarskiego z okresu około 1780–1830. Śmierć Goethego w 1832 roku zamknęła tę epokę. Wcześniejsza kandydatura obejmująca także majątek Wielanda w Oßmannstedt została odrzucona na wniosek ICOMOS.

Nazwa zespołu nawiązuje do klasycyzmu weimarskiego, ruchu literackiego skupionego wokół Wielanda, Goethego, Herdera i Schillera między około 1780 a 1830 rokiem. Wpis na listę UNESCO z 1998 roku obejmuje jedenaście zabytków, od domów pisarzy i biblioteki księżnej Anny Amalii po grobowiec książęcy; posiadłość Wielanda w Oßmannstedt wykreślono z kandydatury na wniosek ICOMOS.

Odwiedzający powinni nosić wygodne buty, ponieważ miejsca są rozrzucone po całym mieście i wymagane jest chodzenie, aby je zwiedzić. Dobra orientacja pomaga w znalezieniu różnych domów, ponieważ nie znajdują się obok siebie.

Dom Ogrodowy Goethego w Parku nad Ilmem jest jednym z jedenastu obiektów dziedzictwa światowego klasycznego Weimaru. Mały budynek służył mu jako schronienie do pisania i prowadzenia badań botanicznych. Otaczający ogród, który sam uprawiał, również wchodzi w skład wpisanego dobra.