Kartuzja w Buxheimie, Gotycki klasztor w Buxheim, Niemcy.

Kartuzja Buxheim to gotyczny klasztor w Buxheim, niedaleko Memmingen w Bawarii, złożony z kościoła klasztornego, kilku kaplic i długich krużganków. Układ budowli odpowiada tradycyjnemu planowi kartuzów, z indywidualnymi celami dla mnichów otaczającymi wspólne przestrzenie modlitwy.

Około 1100 roku w Buxheim powstała kolegiata kanoników poświęcona Najświętszej Maryi Pannie; w 1402 roku proboszcz Heinrich von Ellerbach przekazał podupadłą placówkę kartuzom, którzy urządzili do 21 cel. W 1546 roku Memmingen zajął klasztor, a w 1548 roku przeor Dietrich Loher uzyskał od Karola V status cesarskiej kartuzji, jedynej w Niemczech. Rozwiązana podczas sekularyzacji w 1802 roku, przeszła do hrabiów Ostein, a w 1809 do Waldbott von Bassenheim, którzy od 1812 używali jej jako zamku; w 1926 nabyli ją salezjanie.

Nazwa miejsca pochodzi od celtyckiego strumienia Bux, zasilającego Iller, a wieś założyli w VII wieku Alemanowie. Kartuzi, którzy przybyli w 1402 roku, nadali klasztorowi imię Domus Aulae Mariae, czyli Dom Łąki Marii. Dziś salezjanie Don Bosco prowadzą tu internat i liceum, a część budynków zajmuje Niemieckie Muzeum Kartuzji.

Dostępne są wycieczki z przewodnikiem w języku niemieckim, które pomagają zrozumieć architekturę i życie zakonne w całym kompleksie. Podłogi są w niektórych miejscach nierówne, a schody strome, dlatego wygodne obuwie ułatwi zwiedzanie.

Snycerka z Buxheim to stalle chórowe w kościele klasztornym, wyrzeźbione w latach 1687–1691 przez tyrolskiego rzeźbiarza Ignaza Waibla. W 1883 roku wystawiono je na aukcję i sprzedano gubernatorowi Banku Anglii; trafiły do St Saviour's Hospital w Londynie, przechodziły między anglikańskimi zgromadzeniami, a w 1960 roku przeniesiono je do Hythe w hrabstwie Kent. Na początku lat 80. XX wieku wróciły do Buxheim, a przełożona sióstr Presentation Sisters otrzymała za to honorowe obywatelstwo Buxheim.