Kościół św. Michała w Berlinie-Mitte, Kościół parafialny w Berlin-Mitte, Niemcy

Kościół św. Michała to trójnawowa ceglana hala kościelna, długa na 55 metrów i wysoka na 30 metrów, z 56-metrową kopułą pokrytą miedzią na tamburze nad skrzyżowaniem naw. Fasada ma kondygnację dzwonową z trzema łukowymi oknami i figurą archanioła Michała autorstwa Augusta Kißa. Nawa ma 19 metrów szerokości, a zachowane transept służy obecnie jako przestrzeń liturgiczna.

Fryderyk Wilhelm IV zatwierdził w 1846 roku kościół garnizonowy dla berlińskich katolików; kamień węgielny położono 14 lipca 1851 roku. August Soller zmarł w 1856 roku i został pochowany wewnątrz; Andreas Simons, Martin Gropius i Richard Lucae ukończyli budowę, konsekrowaną 28 października 1861 roku. Naloty USAAF z 3 lutego 1945 roku zniszczyły organy i wnętrze; transept odbudowano, a nabożeństwa wznowiono w 1953 roku.

Parafian nazywano „michalitami”; około 1900 roku parafia liczyła prawie 20 000 katolików. Siostry maristki przybyłe z Wrocławia prowadziły w latach 1909–1995 Marienstift z przedszkolem i schronieniem dla służących. Bernhard Lichtenberg, później znany przeciwnik narodowego socjalizmu, był tu kapelanem w latach 1903–1905.

Od zniszczeń wojennych nabożeństwa odbywają się w odbudowanym transepcie, a wschodnie wejście boczne jest teraz głównym wejściem, z emporą organową nad nim. Reszta zrujnowanej nawy to ogród, a kopułę widać przez okno portalu pod kondygnacją dzwonów. Kościół stoi przy Michaelkirchplatz nad stawem Engelbecken, kilka kroków od Köpenicker Straße.

Soller najpierw narysował gotycką fasadę z dwiema wieżami, po czym ją porzucił; ponieważ fasada pozostała bez profilu, zastąpił planowany ciężki ośmioboczny dach kopuły wieżą z kopułą, zgodnie z życzeniem Fryderyka Wilhelma IV. Kryta miedzią kopuła wznosi się 56 m nad skrzyżowaniem naw.