Kugelbake, Znak nawigacyjny w Cuxhaven, Niemcy

Kugelbake to drewniany znak dzienny w Cuxhaven-Döse, w najdalej na północ wysuniętym punkcie Dolnej Saksonii, gdzie Łaba spotyka Morze Północne. U podstawy cztery długie ciemne belki pochylają się do środka, a piąta pionowa belka wznosi się przez środek; wyżej otwarta krata pionowych listew rozszerza się w połowie i zwęża ku górze, poprzecinana ukośnymi zastrzałami. Wąska metalowa drabina biegnie po belce środkowej do ciemnej kuli na krótkim trzonie. Całość stoi na okrągłej platformie z bloków granitowych.

Pierwszy znak nawigacyjny wzniesiono w grudniu 1703 roku z polecenia inspektora pilotów Paula Allersa, po tym jak sztorm zmył grupę drzew służącą dotąd jako punkt odniesienia. Zbudowany z drewna szybko niszczał od wiatru i powodzi, więc odnawiano go mniej więcej co 30 lat, po raz pierwszy około 1737 roku. W 1867 roku Hugo Lentz umieścił go na okrągłej platformie z bloków granitowych; obecna konstrukcja pochodzi z okresu po 1945 roku.

Nazwa pochodzi z dolnoniemieckiego: w średniowieczu bake oznaczało każdy znak nawigacyjny, także latarnie, a kula na szczycie dała nazwę Kugelbake. Od 1913 roku widnieje w herbie Cuxhaven. Nocą znak jest oświetlany dla zwiedzających, a miłośnicy statków zbierają się tutaj, by obserwować ruch na ruchliwym torze wodnym.

Kugelbake stoi w dzielnicy Döse w Cuxhaven, nie w porcie, na okrągłej platformie z bloków granitowych założonej w 1867 r. Od 1782 r. można do niej dojść pieszo po grobli. Miejsce leży w najdalej na północ wysuniętym punkcie Dolnej Saksonii, gdzie Łaba wpada do Morza Północnego, a estuarium ma około 18 km szerokości; trzeba liczyć się z silnym wiatrem i zmienną pogodą.

Zimą 1899–1900 pionier radia Jonathan Zenneck urządził wewnątrz Kugelbake drewnianą chatę z antenami i sprzętem pierwszej niemieckiej nadmorskiej stacji radiowej. Pierwsze transmisje dotarły do parowca Silvana oddalonego o 32 km; jesienią 1900 sygnały docierały do Helgolandu, 63 km dalej.