Aggertalhöhle, Jaskinia turystyczna w Engelskirchen, Niemcy

Aggertalhöhle to jaskinia turystyczna koło Ründeroth w Engelskirchen, do której wchodzi się poziomo wydrążonym w 1890 roku tunelem. Jej korytarze ciągną się na 1071 metrów w wapieniu ze środkowego dewonu, przy maksymalnej różnicy wysokości 31 metrów; trasa z przewodnikiem liczy około 270 metrów i 10 metrów różnicy wysokości. Łupek ilasty nad jaskinią ogranicza stalaktyty, ale na ścianach widać skamieniałości i wiązki igieł kryształów aragonitu.

Relacja z 1773 roku podaje, że jaskinię po raz pierwszy wtedy odwiedzono, a akta urzędu górniczego z Bonn z 1819 roku wspominają odkrytą podczas prac górniczych „Feckelsberger Höhle”, być może tę jaskinię. W 1890 roku wykuto w niej poziomy chodnik o długości około 30 metrów, a jaskinię nazwano wówczas Guilleaume-Höhle od kolońskiego przemysłowca Theodora Guilleaume’a. W latach 1927–1930 stowarzyszenie Verschönerungsverein Ründeroth przystosowało ją do regularnych zwiedzań z przewodnikiem.

Jaskinia zawdzięcza nazwę rzece Agger, w której bocznej dolinie leży. W latach 1927–1930 Verschönerungsverein Ründeroth przystosował ją do regularnego zwiedzania, po tym jak właściciel odstąpił ją stowarzyszeniu bez czynszu na potrzeby oprowadzania. Około 1920 roku przemysłowiec Otto Wolff kazał odnowić zniszczony sztolnię z 1890 roku i urządzał okazjonalne zwiedzania i uroczystości, oświetlane początkowo pochodniami ze smoły.

W jaskini przez cały rok panuje temperatura 6–8 °C, więc przydaje się ciepła odzież. Trasy z przewodnikiem prowadzą przez około 270 z 1071 metrów długości jaskini, przy różnicy wysokości 10 metrów; wejście znajduje się przy drodze L 307 koło Ründeroth.

Ściany jaskini pokrywają wiązki cienkich igieł kryształów aragonitu, pozostałości koralowców z wapienia magnezowego. Łupek ilasty nad jaskinią przepuszcza niewiele wody wapiennej, dlatego jest tu mało stalaktytów, natomiast skamieniałości dewońskie i ślady erozji wodnej pozostają dobrze widoczne.