Opactwo Cysterek Seligenthal, Opactwo cysterskie w Landshut, Niemcy.

Seligenthal to założone w 1232 roku opactwo cysterek w Landshucie. Kościół opacki, konsekrowany w 1259 roku i przebudowany w stylu wczesnego rokoka w latach 1732–1734 według projektu Johanna Baptista Gunetzrhainera, ma układ centralny ze sztukateriami i freskami sufitowymi Johanna Baptista Zimmermanna. Kompleks obejmuje wieżę kościelną wzniesioną w 1698 roku oraz budynki klasztorne wokół dziedzińców.

Ludmiła, wdowa po księciu Ludwiku I Bawarskim, ufundowała klasztor w 1232 roku; mieszkała w nim i została pochowana w kaplicy św. Afry w 1240 roku. Kościół opacki, konsekrowany w 1259 roku, stał się miejscem pochówku książąt Wittelsbachów. W latach 1732–1734 Johann Baptist Gunetzrhainer przebudował go na budowlę centralną w stylu wczesnego rokoka, ze stiukami i freskami sufitowymi Johanna Baptista Zimmermanna. Klasztor rozwiązano w 1803 roku i reaktywowano w 1835 roku.

Nazwa Seligenthal pojawia się po raz pierwszy w 1245 lub 1246 roku, gdy klasztor wcielono do zakonu cystersów. Dwie wczesnogotyckie drewniane figury w kościele opackim, z których jedna nosi wczesną formę bawarskiego herbu w romby, przypominają fundatorkę Ludmiłę i jej męża Ludwika I. Zakonnice prowadziły szkołę dla dziewcząt od 1782 roku do jej zamknięcia w 1820 roku; dziś w kompleksie działają przedszkole, Grundschule, Wirtschaftsschule, Gymnasium i Fachakademie für Sozialpädagogik.

Klasztor gości dziś kampus edukacyjny z przedszkolem i wieloma poziomami szkolnymi, utrzymując go jako aktywną społeczność uczącą się. Odwiedzający powinni wiedzieć, że teren pozostaje głównie wykorzystywany jako instytucja edukacyjna.

Dwie wczesnogotyckie drewniane figury w kościele opackim, z wczesną formą bawarskiego herbu w romby, upamiętniają fundatorkę Ludmiłę i księcia Ludwika I. Ludmiła została pochowana w 1240 roku w romańskiej kaplicy św. Afry, a jej szczątki przeniesiono później do kościoła opackiego.