Luisenburg-Felsenlabyrinth, Labirynt skalny i formacja geologiczna w Wunsiedel, Niemcy

Labirynt Skał Luisenburg to felsenmeer złożony z kilkumetrowych bloków granitu, położony na południe od Wunsiedel. Zaokrąglone bloki, uformowane przez wietrzenie sferoidalne w tropikalnym klimacie trzeciorzędu, zostały później odsłonięte przez erozję i przesunęły się, tworząc wąskie szczeliny i strome kamienne schody. Szorstkie, nierówne kamienne stopnie wznoszą się między omszałymi głazami a odsłoniętymi korzeniami ku ciemnemu otworowi pod szerokim skalnym nawisem.

Około 1790 roku mieszkańcy Wunsiedel zaczęli przekształcać to pole bloków granitowych w ogród krajobrazowy, pod wpływem założonego w 1784 roku Towarzystwa Oświecenia Ojczystej Historii, Obyczajów i Praw. Pierwszy etap trwał do około 1800 roku i przyniósł nazwę Luxburg, nawiązującą do grodziska Lugsburg; w 1805 roku miejsce przemianowano na Luisenburg po wizycie królowej Luizy z Fryderykiem Wilhelmem III. Drugi etap przypadł na lata 1811–1815.

Gołoborze nosi imię królowej Luizy, która odwiedziła je w 1805 roku z mężem Fryderykiem Wilhelmem III i entuzjastycznie opisała to synowi. Już w 1794 roku teren służył jako scena; dziś festiwal Luisenburg występuje co roku w naturalnym amfiteatrze otoczonym skałami.

Ścieżki między kamieniami są w niektórych miejscach wąskie i wymagają solidnego obuwia do bezpiecznego chodu. Zaplanuj powolny marsz, ponieważ powierzchnie są nierówne i mogą być śliskie, zwłaszcza gdy jest wilgotnie.

Zaokrąglone kształty bloków powstały w wyniku wietrzenia kulistego w ciepłym, wilgotnym klimacie trzeciorzędu; później erozja odsłoniła je z podłoża, przez co stały się niestabilne i zaczęły się przemieszczać. Goethe, który był tu w 1820 roku, odrzucił trzęsienia ziemi i powodzie: przyroda działała, jak pisał, spokojnie i powoli.