Schlangenberg, Rezerwat przyrody w Stolberg, Niemcy

Schlangenberg to rezerwat przyrody o powierzchni 123 hektarów na wschód od Stolberg, wokół 276-metrowego wzgórza z dewońskiego wapienia. Zaokrąglone, porośnięte trawą wzgórze wznosi się nad żwirową ścieżką, a przy płaskim szczycie stoi mała ciemna budowla. Gleba zawiera cynk i ołów z wieków górnictwa, a flora galmanowa obejmuje Viola calaminaria i Thlaspi calaminare.

Celtowie i Rzymianie wydobywali tu kalaminę; znaleziono 25 monet z lat około 100 p.n.e. do 92/93 n.e. oraz resztki rzymskich murów. Przed 1800 rudę wydobywano z powierzchniowych jam; od 1800 szyby sięgały 105 m, odwadniane do Vichtbach. Około 700 górników, w tym 200 rębaczy, wydobywało do 6600 ton rocznie. Wydobycie wstrzymano w 1871, wznowiono w 1881 i ostatecznie zakończono w 1883; ostatnia wieża szybowa stała do 1915 i została rozebrana w 1921.

Niemiecka nazwa oznacza „wężową górę”, od gniewosza plamistego (Coronella austriaca), który nadal tu bywa. Wolontariusze i Biologische Station im Kreis Aachen wycinają sosny, które zarosłyby murawę galmanową, a miejscowa grupa prowadziła muzeum górniczej przeszłości z okazami zwierząt i roślin.

Nie ma oznakowanych szlaków ani centrum informacyjnego; to sami odwiedzający wydeptali nieformalne ścieżki, które niszczą florę galmanową, dlatego trzymaj się istniejących dróg i nie stąpaj po odsłoniętej ziemi. Rezerwat leży przy Breinigerberg na wschód od Stolberg, a na wzniesienie o wysokości 276 m można dojść drogą L12. Wolontariusze i Biologische Station im Kreis Aachen wycinają sosny, które inaczej zarosłyby teren.

Niemiecka potoczna nazwa rezerwatu to Balkan, nawiązująca do nagiej, skażonej ziemi pozostawionej po górnictwie. Wzgórze dało też nazwę gniewoszowi plamistemu (Coronella austriaca), wężowi spotykanemu tu czasami. Odnotowano ponad 300 gatunków motyli, z których część żyje tylko na roślinach tolerujących galman.