Former site of Kilns in Dayao Road, Stanowisko pieców cegielnianych w dzielnicy Liangxi, Wuxi, Chiny.

Stanowisko dawnych pieców cegielnianych przy Dayao Road leży na wschodnim brzegu Wielkiego Kanału Pekin-Hangzhou w dzielnicy historycznej Qingmingqiao w Wuxi. Z pierwotnych 100 pieców pozostało około 42, w tym 19 dość kompletnych, głównie pieców przeciwprądowych i kilka pierścieniowych, rozłożonych na 1,5 km. Wejście znaczą szara kamienna płyta i ceglana brama z dachówką.

Piece do wypalania cegieł przy Dayao Road powstały w dynastii Ming i rozkwitły za Qingów; kronika powiatu Wuxi z ery Kangxi odnotowuje, że poza Suzhou tylko Wuxi miało piece cegielne, przyciągając kupców z odległości setek li. Za cesarza Jiaqing piece dostarczały złote cegły do Zakazanego Miasta. Produkcja zatrzymała się podczas powstania tajpingów w 1860 roku i wznowiono ją za panowania Tongzhi, gdy piece ciągnęły się wzdłuż trasy.

Nazwa Dayao Road, ustalona w 1932 r., pochodzi od „Dayao huo” (towary wielkich pieców), miejscowych cegieł cenionych za ciągliwość i odporność na wietrzenie, w odróżnieniu od „towarów małych pieców” z innych stron. Mieszkańcy czernili ściany domów sadzą z pieców, sądząc, że i tak zostaną okopcone. Pieśń z czasów Mingów zebrana przez Feng Menglonga wspomina już o piecarzach z Wuxi.

Stanowisko ciągnie się wzdłuż ulicy Dayao na wschodnim brzegu starego Wielkiego Kanału, w dzielnicy historycznej Qingmingqiao w Wuxi, na około 1,5 km od portu Bodugang. Głównym punktem jest Muzeum Pieców Wuxi, otwarte w 2009 roku na miejscu dawnych pieców Chen Dayao, Liuli i Liuwei. Zachowane piece stoją pod gołym niebem wśród starych domów, więc warto zarezerwować czas na przejście ulicy.

To piece cegielniane, nie warsztaty porcelany: większość zachowanych pieców to piece przeciwprądowe, kilka to piece pierścieniowe. W 1956 r. próba wypału porównawczego wykazała, że glina z Dayao znosi wyższą temperaturę i ma gęstszą strukturę niż glina z Jiaxing, stąd wytrzymałość na ściskanie niebieskiej cegły z Dayao.