Tiantai An, sala kultu buddyjskiego w Wangqu, powiat Pingshun, Chiny

Tiantai An to niewielka świątynia buddyjska we wsi Wangqu, powiat Pingshun, Shanxi. Zachowały się tylko główna sala i zwietrzała stela z czasów Tang. Sala stoi na kamiennym podwyższeniu o wysokości około 1 m, ma około 7,15 na 7,12 m, trzy przęsła i cztery krokwie, a nakrywa ją dach czterospadowy z jednym okapem.

Długo datowana na 907 r. jako budowla z czasów Tang, Tiantai An została ponownie wydatowana na okres Pięciu Dynastii po odkryciu podczas renowacji w 2014 r. inskrypcji tuszem: jedna wspomina budowę w czwartym roku Tiancheng (929), druga prace w czwartym roku Changxing (933). Te same inskrypcje wymieniają remonty za Jinów, Mingów i w 1670 r. Od 1988 r. jest głównym historycznym i kulturalnym miejscem chronionym na poziomie narodowym.

Nazwa Tiantai An nawiązuje do szkoły buddyjskiej Tiantai, choć nie ma dziś tam udokumentowanej wspólnoty mnichów; zachowały się tylko główna sala i zwietrzała stela z czasów Tang. Wnętrze sali dominuje odsłonięta więźba z czterema belkami, a ozdoby kalenicy wymieniono za Jinów.

Hala stoi na kamiennym podwyższeniu o wysokości około metra, w zachodniej części wsi Wangqu, gmina Beidanche, powiat Pingshun. Zachowały się tylko główna sala i mocno zwietrzała stela z czasów Tang, więc zwiedzanie jest krótkie; sala ma około 7 metrów z każdej strony. Miejsce jest chronionym zabytkiem narodowym, a wycieczek z przewodnikiem nie udokumentowano.

Wsporniki narożne sali mają prostą formę zwaną „doukou tiao”: wewnętrzna belka wysuwa się na zewnątrz i podtrzymuje oczep okapu, układ badany jako wczesny etap rozwoju zestawów wsporników. Dwa małe kamienne lwy stały niegdyś przy wschodnim i zachodnim narożniku ściany pod przednim okapem; oba zostały skradzione w ostatnich latach.