Wenguang Pagoda, Pagoda w Shantou, Chiny.

Pagoda Wenguang to wielopoziomowa budowla zbudowana w tradycyjnym stylu chińskim, która wznosi się nad horyzontem Shantou. Budynek wyróżnia się szczegółową pracą kamieniarską i szerokimi poziomami, które reprezentują charakterystyczne cechy architektoniczne regionu Południowych Chin.

Pagoda Wenguang została wzniesiona w 1131 r. za panowania dynastii Song, w erze Shaoxing, lecz później zawaliła się. W 1266 r. taoista Zhang Ruchi odbudował ją i umieścił w środku tysiąc posągów Buddy, stąd nazwa pagoda Qianfo; zawaliła się ponownie. W 1635 r. została odbudowana, a Wu Shixun przemianował ją na Wenguang, co oznacza rozkwit kultury. Mandaryn z Chaoyang Tang Wenzao odrestaurował ją w 1815 r.; władze remontowały ją w 1956, 1981, 1996 i 2009–2010 r.

Nazwa Wenguang, nadana w 1635 roku przez miejscowego uczonego Wu Shixuna, znaczy „rozkwit kultury i oświaty”. Tablica nad wejściem głosi „Wenguang Pagoda”, jest datowana na jiaqing yihai (1815) i podpisana przez magistrata Tang Wenzao, autora flankującego ją dwuwiersza: „Tysiąc lat pędzla literackiego wstrząsa metalem i kamieniem; sto zhang światła przenika Czerpak i Wołu”.

Pagoda stoi przy ulicy Wenguang w dzielnicy Chaoyang w Shantou i jest zwrócona na południe. Wnętrze łączy siedem kondygnacji spiralnymi schodami liczącymi 122 stopnie; od drugiej do szóstej kondygnacji czworo drzwi prowadzi na zewnętrzny ganek. Remont w latach 2009–2010 obniżył poziom podstawy o około 50 cm i odsłonił pod bramą liczący 700 lat korytarz i studnię.

Podczas renowacji w latach 2009–2010 obniżono podstawę pagody o około 50 cm, by przywrócić jej pierwotną wysokość; robotnicy odkryli wtedy pod bramą stary korytarz prowadzący do ponad 700-letniej studni. Kamienna tablica nad wejściem głosi „Wenguang Pagoda”, jest datowana na zimę 1815 r. i podpisana przez Tang Wenzao z Yuzhang.