Danxia landform, Rzeźba z czerwonego piaskowca w południowo-wschodnich, południowo-zachodnich i północno-zachodnich Chinach

Landformy Danxia to zespół krajobrazów czerwonych warstw, zbudowanych z kredowych piaskowców i zlepieńców, które zostały zdyslokowane i wypiętrzone, a następnie przekształcone przez erozję w strome klify, izolowane wieże i grzbiety. Skały przypominają kras, ale nazywa się je pseudokrasem; częste są płytkie, izolowane jaskinie o różnych rozmiarach i kształtach. Obszarem typowym jest góra Danxia koło Shaoguan w Guangdong, gdzie geopark Danxiashan obejmuje około 290 kilometrów kwadratowych strumieni, lasów i formacji skalnych.

W 1928 roku mineralog Feng Jinglan, badając czerwone warstwy w pobliżu gór Danxia w powiecie Renhua (Guangdong), nazwał ten relief danxia, czerpiąc nazwę z wiersza Cao Pi. Chińscy geolodzy kontynuowali badania w latach 20. i 30. XX wieku. W sierpniu 2010 roku sześć obszarów, w tym góry Danxia, Langshan, Taining i Longhu, wpisano na Listę Światowego Dziedzictwa jako China Danxia.

Nazwa danxia pochodzi z wiersza Cao Pi „Sadzawka hibiskusów” z III wieku i oznacza „cynobrową poświatę słońca”. Feng Jinglan ukłuł ją w 1928 r. po badaniach czerwonych warstw na górze Danxia koło Shaoguan w Guangdong. Dziś określa klify czerwonych warstw w 26 chińskich prowincjach i regionach; do 31 stycznia 2008 r. zinwentaryzowano 790 stanowisk.

Dostęp zapewniają oznaczone szlaki i platformy widokowe połączone autobusami wahadłowymi, które oferują ustrukturyzowaną trasę przez krajobraz. Włóż solidne buty i przygotuj się na nierówny teren, ponieważ ścieżki przebiegają przez pagórkowaty teren ze zmiennymi zmianami wysokości.

Nazwę danxia utworzył w 1928 roku mineralog Feng Jinglan, czerpiąc ją z poematu Cao Pi z III wieku Staw hibiskusowy, gdzie oznacza szkarłatną poświatę słońca. Termin zastosowano najpierw do góry Danxia koło Shaoguan w Guangdong, miejsca typowego badanego przez chińskich geologów w latach 20. i 30. XX wieku.