Mongolian-Manchurian grassland, Ekoregion stepów umiarkowanych we wschodniej Mongolii, Mongolii Wewnętrznej i północno-wschodnich Chinach.

Step mongolsko-mandżurski to ekoregion o powierzchni 887 300 km² (PA0813) tworzący łuk wokół pustyni Gobi, od gór Ałtaj po Wielki Chingan. Przeważają równiny płaskie lub lekko faliste na wysokości 1000–1300 m, z ostnicą, kostrzewą owczą i Aneurolepidium chinense. Na zdjęciu widać zieloną trawę, zaokrąglone wzgórze po prawej, szarozielone kępy krzewów i pasące się zwierzęta jako białe punkty.

Pod panowaniem imperium mongolskiego step stał się częścią Północnego Jedwabnego Szlaku, uzupełnieniem pierwotnej trasy po opanowaniu Chin przez Mongołów. Podróżni przemierzali go ze wschodu na zachód, omijając góry, a otwarty teren ułatwił Mongołom ekspansję do części Chin i Korei. Marco Polo, jak podają źródła, nie podróżował tą drogą.

Większość mieszkańców stepu to mongolscy nomadzi mieszkający w gers, dużych przenośnych namiotach; wiele rodzin posiada liczne konie wędrujące po trawiastych równinach. Zwierzęta dostarczają im pożywienia i napojów, a tradycyjne mongolskie pieśni zajmują ważne miejsce w ich kulturze.

W styczniu średnie temperatury wynoszą -9 °C lub mniej, a na stepach za górami na północny zachód od Da Hinggan spadają poniżej -20 °C, bo żaden grzbiet nie hamuje tam wiatrów z północnego zachodu. Roczne opady maleją z 400-450 mm na wschodzie do 150-200 mm na zachodzie i skupiają się w czasie słabego monsunu letniego. Teren jest płaski lub lekko falisty, na wysokości 1 000-1 300 m; miejscowy przewodnik ułatwia orientację.

Stada mongolskich gazeli zbierają się w znacznych liczbach pod koniec lata, gdy trawy zmieniają barwę przed nadejściem sezonu zimowego. Te sezonowe migracje należą do największych naziemnych ruchów zwierząt na Ziemi.