Yonghegong, Tybetańska świątynia buddyjska w dzielnicy Dongcheng, Pekin, Chiny.
Świątynia Yonghe rozciąga się na 480 metrów z południa na północ wzdłuż osi centralnej, od Bramy Jasności i Pomyślności po pięć głównych sal. Sala Koła Prawa ma na dachu pięć tybetańskich latarni, jedną dużą i cztery małe, wyobrażających górę Sumeru i cztery kontynenty. Trzykondygnacyjny Pawilon Dziesięciu Tysięcy Szczęśliwości łączą z bocznymi pawilonami podwyższone przejścia.
Rezydencja została zbudowana w 1694 roku dla księcia Yinzhena, który później został cesarzem Yongzhengiem. Po jego śmierci w 1735 roku jego syn Qianlong przekształcił kompleks w klasztor żółtych czapek w 1744 roku.
Nazwa Yonghe oznacza „Harmonię i Pokój”; nadana w 1744 roku tybetańska nazwa Ganden Jinchalin znaczy „Wspaniały Kontynent Tushita”. Co dwunasty miesiąc księżycowy w wielkim brązowym kotle obok wieży bębna gotuje się owsiankę laba i rozdaje ją zwiedzającym. Świątynia nadal działa jako klasztor gelug, mieszkają w niej mnisi, a od 2010 roku opatem jest Lama Hu Xuefeng.
Stacja metra Yonghegong znajduje się bezpośrednio przed wejściem, co ułatwia dotarcie na miejsce. Ścieżki wewnątrz są w większości płaskie, choć niektóre sale mają progi lub stopnie.
Sala Nieskończonego Szczęścia mieści figurę Buddy Maitreji wyrzeźbioną z ciągłego pnia drzewa sandałowego. Pień został przywieziony z Tybetu do Pekinu jako dar dyplomatyczny w XVIII wieku.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 420 współtwórców z całego świata.