Góry Wschodniomandżurskie, Pasmo górskie między północno-wschodnimi Chinami a Koreą Północną.

Góry Changbai to łańcuch górski rozciągający się między Chinami a Koreą Północną, złożony z licznych szczytów o znacznych wysokościach. Krajobraz przedstawia zróżnicowany teren z dolinami, lesistymi stokami i strefami alpejskimi, które dramatycznie zmieniają się wraz z wysokością.

Pasmo występuje w Klasyku Gór i Mórz jako Buxian Shan, w Księdze Późniejszych Han jako Shanshan Daling, a w Nowej Księdze Tang jako Taibai Shan. Nazwa Changbai Shan weszła w użycie za dynastii Liao Kitanów (916–1125), a następnie za Jin Dżurdżenów (1115–1234). Rodzina cesarska Qing umieszczała tu mityczne narodziny Bukūri Yongšona, przodka Nurhaciego.

Chińska nazwa Changbai Shan, oznaczająca „region wiecznie białej góry”, pojawiła się po raz pierwszy za dynastii Liao, a później u dżurdżeńskich Jinów. Pasmo jest mitycznym miejscem narodzin Bukūri Yongšona, przodka Nurhaciego i cesarskiej rodziny Aisin Gioro, założycieli dynastii Qing, którzy uważali te góry za swoją tradycyjną ojczyznę.

Dostęp zmienia się sezonowo, ponieważ intensywne opady śniegu blokują wyższe strefy na długie okresy i utrudniają szlaki. Odwiedzający powinni przygotować się na zmienne warunki pogodowe i zabrać odpowiednie wyposażenie do różnych stref klimatycznych.

Góra Paektu, najwyższy szczyt pasma o wysokości 2 744 m, kryje Jezioro Niebiańskie, wulkaniczne jezioro kraterowe na wysokości 2 189,1 m. W wodzie rosną pięć gatunków roślin, a na brzegach doliczono się 168. Jezioro zasila rzeki Songhua, Tumen i Yalu, które wszystkie wypływają z tych gór.